Eifel

Eifel zu pferd


Een tijdje geleden zaten Elly en ik met vrienden de vakantieplannen door te nemen en wij hadden nog niet echt een idee wat te doen dit jaar. De zeilerij hebben we achter ons gelaten en een alternatief voor een leuke “doe” vakantie is er nog niet. Wel hebben we ieder voor zich een nieuwe hobby ontdekt. Elly stopt veel energie en tijd in hardlopen, waar ik niet zoveel mee heb. Ik laat dat liever aan Buck over en dan ga ik er wel opzitten en Elly heeft op haar beurt weer niet zo veel met paarden.
Waarom gaan jullie niet wandelen en neem dat paard mee om de boel te sjouwen, zegt vriendlief. Elly en ik kijken elkaar een tikkeltje overvallen aan. We zijn nou ook niet van die‘de paden op, de lanen in’ figuren met van die grote tassen op de rug, maar hier zeggen we niet direct nee tegen. Dit moet duidelijk even bezinken. Ik vind het direct al een goed plan, maar hou dat nog even voor me en heb het er verder even niet meer over om Elly vooral niet te pushen. Omdat het toch een paardengebeuren is wil ik dat ze onafhankelijk van mij haar keuze maakt en het ook leuk vindt en dat doet ze.
Ik had positieve verhalen gehoord over de Eifel en niet onbelangrijk, het ligt met de auto op niet al te grote afstand. Ik laat me door me door Niki(ex-Eifelbewoonster) verder informeren over de mogelijkheden in dat gebied en zij verwijst ons o.a. naar de site 'www.eifelzupferd.de' Hier komen we alles te weten en krijgen we er echt zin in.
Zo wordt het dus voor Elly en mij ” Eifel zu fuss, mit pferd.”
Nu woont Sascha(criollovriend) in de noord Eifel en bij hem kunnen we onze trailer stallen en van start gaan. Dat is wel heel fijn natuurlijk.

Op zondag 24 mei, om 10.00 staat Buck op de trailer en vertrekken we naar Nideggen-Schmidt, waar Sascha woont. Het is een afstand van ongeveer 250 km rijden, dus als alles meezit doen we er een uurtje of vier over. Na het missen van een afslag bij Arnhem en een omleiding bij Venlo, komt er een uurtje bij en zo zijn we rond 15.00 bij Sascha.
Deze woont hier prachtig in een bergachtig begin van de Eifel, aan de rand van een natuurpark. Vanuit z`n keukenraam kijk je zo een groen dal in, waar de paarden lekker lopen te grazen.

Het is mooi weer en Sascha stelt aan het eind van de middag voor om nog wat te gaan rijden. Onze ogen gaan richting Elly, want die heeft pas een paar keer op een paard gezeten en gaat evt. nu gelijk voor de leeuwen. Gaan we alleen stappen. Zij op Buck en ik op één van de paarden van Sacha. Elly vindt het wel spannend, maar vertrouwd onze inschatting of zoiets verantwoord is. Op Buck is dat wel verantwoord. Die hobbelt er gewoon achteraan, zonder gekke dingen te doen. We stappen een kleine 3 uur rond in een prachtige omgeving en Elly is al snel de spanning kwijt, als ze in de gaten heeft dat ze gewoon in het zadel kan blijven zitten en Buck geen rare plannen met haar voor heeft. Ik vind het natuurlijk ook hartstikke leuk dat ze geniet en knap dat ze dit durft, want menigeen zou hiervoor bedankt hebben. Hoogtepunt vindt ze een verkoeling in een beek. Dit gaat tot aan de zadelrand, dus benen in de lucht. In de beek zijn ook bevers gehuisvest. Hun sporen zijn te zien aan de omgeknaagde bomen Elly gaat zelfs joggen en het moet niet veel gekker worden, want dan vrees ik dat ik Buck kwijt ben.
Wat een onverwacht mooi begin van onze vakantie.
’s Avonds pakken we kaarten erbij en met Sascha maken we een plannen voor onze tocht.

-In de Eifel zijn zo’n 65 wanderreitstationen. Dit zijn overnachtingsmogelijkheden voor mens en paard. Veelal boerderijen waar je op kleine schaal kamers en/of een appartement kunt huren. Wil je dit niet is er altijd wel ergens een plek voor een tent. Als je wilt kun je ook diner, ontbijt en lunch meedoen. Belangrijkste is natuurlijk dat er plaats is voor je paard. Ga je voor een totaalpakket kost dat ongeveer €40,- pp. incl. paard. Deze stationen staan vermeld op de site www.eifelzupferd.de en in een speciaal boekje van de wanderverein, waarbij deze stationen zijn aangesloten.
Los van deze vereniging zijn er nog veel meer overnachtingsmogelijkheden, maar dat vraagt wat zoeken op internet.
Om de 20-30km is er altijd wel ergens een station, dus dat zijn ook voor ons prima te lopen afstanden.

We willen in zuidelijke richting en Sascha biedt aan ons met de trailer weer op te pikken als we het zat zijn, of onze vakantie er op zit. Maakt niet uit waar we zitten. Dat is natuurlijk geweldig, want dat betekent dat we niet persé weer terug moeten lopen naar ons vertrekpunt. Het verruimt onze mogelijkheden aanzienlijk

De maandag brengt veel regen en slaan we Buck nog even over en nemen de auto om de buurt te verkennen en boodschappen te doen. We hebben geen haast, want het is vakantie.
Dinsdag miezert het nog steeds, maar we besluiten te gaan. Sascha heeft die dag vrij en loopt, samen met zijn paard, een eind met ons mee. Gezellig en natuurlijk handig dat we een ervaren gids bij ons hebben.
Na het ontbijt ben ik een poosje zoet met het opzadelen. Naast de standaard tassen , hebben we nu natuurlijk extra tassen die goed moeten liggen. Belangrijk is een goede gewichtsverdeling en het mag niet schuiven. Het is even zoeken. Ik gebruik gewoon mijn westernzadel, waar je lekker veel aan vast kunt knopen.

Rond 10.00 uur vertrekken we in oostelijke richting, naar ons eerste station in het plaatsje Büvenich. Dit is een IJsland stoeterij van Resi en Herbert Scheufner. Gisteravond heb ik gebeld en er is plaats voor ons.
In de regen glibberen we, al klimmend en dalend, over modderige paden door een prachtig ruig bos. In het bos valt de regen wel mee. Mijn nieuwe `waterproof`schoenen zijn niet zo waterproof als het met grote letters op de schoenen staat. Mijn sokken voelen al gauw behoorlijk klam aan. Na 2 uur komen we bij een schuilhut, waar we pauze houden en even de natte jassen uit kunnen doen. Sascha loopt nog een uur met ons mee en moet dan terug. Weliswaar nu op het paard, maar dan nog is hij langer onderweg dan wij. Bij het afscheid moeten wij nog anderhalf uur naar ons doel.Buck is het er niet helemaal mee eens dat hij zonder zijn Criollomaatje verder moet en vertoont in het begin wat ezelgedrag. We hebben ondertussen het bos verlaten. Het wordt wat glooiender en lopen nu door landbouwgebied met uitgestrekte koolzaadvelden, die jammer genoeg al uitgebloeid zijn. Gelukkig is het opgehouden met regenen en klaart het zelfs wat op. Om 15.00 arriveren bij de stoeterij en worden hartelijk ontvangen op een uiterst verzorgd complex, waar Herbert ongeveer 75 zelf gefokte ijslanders heeft staan. Hij begeleidt trektochten door het gebied en zegt alle paden tussen Aken en Trier te kennen. Herbert neemt de volgende etappe met ons door en rijdt ons zelfs met de auto rond om aanwijzingen te geven. Hij geeft copy`s van landkaarten mee, met uitgestippelde route, die we op het volgende adres weer achterlaten en dan komen die vanzelf wel weer bij hem terug. Resi heeft inmiddels al naar het volgende adres gebeld en zo is alles geregeld. We hoeven alleen zelf nog maar te lopen. Dat ging overigens goed voor ons ongeoefende wandelaars. We hebben zo`n 25 km gelopen en ik voel mijn scheenbenen een tikkeltje, dat is alles. Elly heeft nergens last van. De bepakking ligt alleen nog niet lekker op Buck zijn rug . Ik moest herhaaldelijk de boel rechttrekken, omdat het schuift. Morgen weer even anders doen.
We slapen in een zeer compleet appartement. Veel te groot voor ons tweetjes, maar wel lekker, want het is veel te nat en te smerig voor de tent.
Na het eten en een wijntje liggen we vroeg op bed. We zijn lekker rozig moe.

De volgende morgen gaat om 8.00 uur de wekker en staat ons ontbijt klaar in een gemeenschappelijke ruimte. We smeren ook zelf onze lunch en krijgen wat fruit en limo mee.
Vervolgens ga ik weer aan de slag met opzadelen en verleg een aantal zaken. De grote achtertassen verhuis ik van achter het zadel naar de plaats waar normaal de ruiter zit. Het totale gewicht komt hierdoor wat meer naar voren te liggen en is in ieder geval al beter voor Buck z`n rug. Het ziet er nu allemaal beter uit. Ben benieuwd of het in de praktijk ook zo uitpakt.
Ondertussen verlaat Herbert met een groep mensen de boerderij. Ik blijf het een grappig gezicht vinden, die kleine dribbelende IJslanders met, in verhouding , veel te grote mensen. Ik schat Herbert toch zo`n 90 kilo zwaar Het is geen probleem voor deze paardjes. Ze zijn populair in de Eifel, want we zullen er veel zien.
Kort erna zijn wij ook zover. Er schijnt een heerlijk zonnetje en de lucht ziet er strak blauw uit. Dat was niet zo voorspeld, maar we klagen er niet over. Door de koolzaad- velden gaan we in zuid westelijke richting met als doel de boerderij van Rolf en trudy in het dorpje Wintzen. Een afstand van ongeveer 25-30 km.
We zijn lekker uitgerust en lopen vlot weg. Het mooie weer maakt het ook een stuk aangenamer en wat ziet de wereld er dan toch anders uit. Buck heeft zich neergelegd bij het feit dat hij het zonder paardenmaatje verder met ons moet doen. Hij loopt lekker ons tempo mee. Gelukkig maar, want het is heel vervelend als je aan zo`n beest moet gaan lopen trekken.

Na de landbouw volgen we een tijdlang een riviertje, dat tussen weilanden met veeteelt door kronkelt richting bos en bergachtig gebied. Aan de rand van het bos houden we, na 2½ uur gelopen te hebben, pauze in een dorpsparkje. Tussen twee happen door stort ik me weer op de bagage. Het blijft wéér niet goed liggen. Het gewicht blijkt niet helemaal in evenwicht.Tjonge, tjonge wat een gedoe toch. Ik wordt er een tikkeltje mopperig van. Als je er zelf op zit, heb je er geen last van. Je bent dan de hoofdballast en gaat mee in de beweging van het paard en houdt de boel in evenwicht. Nu zijn het allemaal dooie gewichten die heen en weer slingeren bij een onbalans en als Buck ook nog onvlakke zijwaardse bewegingen moet maken, gaat het mis.
Vol goede moed gaan we na een ½ uur weer verder. Van de uitgestippelde route snijden we af en toe wat hoeken af, want wij lopen natuurlijk niet zo snel als die IJslandertjes van Herbert. We hebben van hem 2 landkaartjes meegekregen Bij het plaatsje Gémund is onze eerste kaart uit en missen we een stukje overlap naar de tweede kaart. Herbert heeft dit stukje zelf uitgetekend. Het loodst ons prima door het plaatsje en na een pittige klim , komen we op een pad waar afgelopen winter de wind een ravage heeft aangericht. Men is al flink aan het ruimen. Toch kunnen we er maar net langs. De modder maakt het er niet makkelijk op. We beginnen aan onze tweede kaart en dan hebben we nog een kleine 2 uur voor de boeg. We ontdekken al gauw dat er iets niet klopt. Een rivier die we aan de rechterhand moeten hebben, loopt links. We snappen het niet, want we zijn er nergens overheen gegaan. Ik heb een kompas bij me en we wijken, niet verontrustend, iets van onze koers. We besluiten door te gaan. Het pad kan altijd nog afbuigen. Dat doet het niet echt Na een uur komen we bij een klein dorpje en doen navraag. We zitten inderdaad uit koers en worden weer op de goede weg gezet. We volgen een verkeerde rivier, maar dat wisten we al. Waar we na Gémund rechts hadden gemoeten, had Herbert links aangegeven. Foutje Herbert. Uiteindelijk komt het toch weer goed en om 18.00 komen we bij Rolf en Trudy in Wintzen aan. Door de omweg hebben we extra kilometers gemaakt en dat is te voelen aan de benen. Het laatste loodje was inderdaad het zwaarst. We hadden een langzaam omhooggaand pad waar geen eind aan leek te komen, door een zeer stil bos. Onderweg passeren een plek, waar een bos bloemen en een ingelijste foto van een jong meisje onder een boom liggen. Je ziet dit soort dingen bij ons ook langs wegen en dan is daar iemand verongelukt. Wat zal hier gebeurt zijn, zo in the middle of nowhere. Daar kun je je fantasie op los laten en het houdt me dan ook nog wel even bezig.
Ook Trudy en Rolf zijn aardige mensen. Bij het afzadelen begint het te regenen. Hebben we geluk gehad. Buck krijgt een mooie groene paddock, met inloopstal en wij krijgen een véél te grote woonruimte met weer alles er op en eraan, waar we eigenlijk alleen het bed en de toilet/douche van gebruiken.
Omdat we geen boodschappen hebben kunnen doen, maken we gebruik van Trudy`s kookkunsten en Trudy kan er wat van. Ze schotelt ons een drie gangen diner voor, wat veel te veel is. Na het eten nemen we met Rolf de volgende route door en hij regelt ons volgende adres. Dat wordt de Römerhof in Ramscheid.

-We zitten in berggebied en moeten dus knap klimmen en dalen..
De meeste paden zijn ruim en verhard door steenslag. Men wil ons graag mooie plekjes laten zien en die wijken dan af van de gebaande wegen. Dat is mooi te paard, maar te voet niet altijd te doen. Op dit moment is alles door de regen zeer modderig en niet lekker, soms onmogelijk, om de hele dag in te lopen. Door de zware januari storm zijn ook nog veel paden geblokkeerd door omgewaaide bomen. We krijgen al aardig zicht hoe de paden in kaart gebracht zijn en wat voor pad we kunnen verwachten en gebruiken de verstrekte gegevens als leidraad, maar maken ook ons eigen plan, om de te lopen afstand in de hand te houden. Als we Rolf vragen naar de hoeveelheid kilometers, die we moeten gaan, denkt hij volgens mij in auto kilometers. Lopen is andere koek en komt mijn schatting een stuk hoger uit. Dus vooral mee blijven denken.-

Het is donderdag 26 juni en de dag begint met regen en zo gaan we ook weg. Als we een uur op weg zijn wordt het gelukkig droog en is het eigenlijk heerlijk wandelweer. We gaan door een mooi afwisselend gebied Bossen,weilanden en af en toe een dorpje.
Grote plaatsen heb je hier nauwelijks en op zich natuurlijk helemaal niet erg, maar al die kleine dorpjes hebben geen winkels meer, dus zijn we wat eten en drinken aangewezen op de reiterstationen. Op zich wel makkelijk, maar we hadden toch graag wat meer selfsupporting geweest. Uitgangspunt was `s avonds lekker voor het tentje zitten, glas wijn er bij en een eigen hap koken. Maar goed, door het weer is dit haast niet mogelijk en zijn we blij dat we binnen kunnen slapen. Ik vind het niet duur wat we moeten betalen, maar als je dit 14 dagen achter elkaar doet, gaat het toch aardig oplopen. We zijn zo`n € 50,- p.p.p.d.(incl.paard) kwijt.

Rond 16.30 zijn we in Ramscheid. Een mooi boerendorpje met van die vakwerkhuizen. Alles ziet er even schoon en onderhouden uit. Dat is trouwens niet alleen hier.
Ik klop bij een woning aan om even de weg te vragen en een markant oud vrouwtje doet voorzichtig open. Met zo`n vreemde zwerver op de stoep weet je maar nooit. Als ze Elly en Buck op straat ziet staan is alle schroom weg en staat ze er al gauw bij om een praatje te maken. Heel vriendelijk en volgens mij zou ze zo met ons mee willen.
De Römerhof is ook een mooie oude boerderij, met binnenplaats en nog volop in bedrijf. Beatrice verzorgt o.a.het paardengedoe. We krijgen een 2 persoonskamer met uitzicht op Buck beneden in een weitje. Ook hier krijgen we weer een heerlijke maaltijd. Er zijn nog 2 gasten en als je iets gemeenschappelijks hebt, is het makkelijk praten.
Het bevalt ons hier wel en we besluiten morgen een rustdag te houden. We hebben 3 dagen pittig gelopen en voor ons ongetrainde wandelaars gaat het bovenverwachting goed. Niet forceren nu en bovendien hebben we vakantie.
Op onze rustdag gaan we eerst lekker uitslapen. Het regent weer eens en na het ontbijt hangen we een beetje op de boerderij rond.`s Middags gaan we naar Hellenthal. Dit is een iets groter plaatsje, waar we boodschappen kunnen doen. Beatrice biedt ons haar auto aan. Geweldig natuurlijk. Ze vraagt of we voor haar ook even € 2500,- van de bank kunnen halen. We krijgen een volmacht mee. Zo gaan wij, wildvreemden, in haar auto en met haar € 2500,- op zak boodschappen doen. Over vertrouwen gesproken.
Hellenthal is niet veel en we zijn rond 17.00 weer terug. Het regent nog steeds en ik zet Buck in een open stal, dan is ie morgenochtend niet zo kletsnat.
Bij het diner krijgen we een forel zo groot als een walvis voorgeschoteld. Heeft Beatrice zelf gevangen in een beek hier vlakbij. Wij wonen helemaal verkeerd en we doen het helemaal verkeerd in Nederland.

Roth is ons volgende doel. We hebben een aardige afstand voor de boeg. Ik schat zo`n 25-30 km.
Om 10.00 gaan we van start. Het gaat voorspoedig en Buck heeft er flink de pas in. Ik weet niet wat ie gisteren gegeten heeft. Bij de lunchpauze gaan we in een boshut zitten, omdat er zoveel vliegen buiten zijn. Buck staat ook te dringen en wil er ook wel bij, maar dit gaat toch te ver en we sturen `m naar buiten naar een pluk gras. Al grazend verdwijnt ie om het hoekje. Normaliter is dat geen probleem en blijft ie in de buurt Na een minuutje toch maar even kijken, want mijn gevoel zegt dat het niet goed zit. Ja hoor, daar gaat Buck met ons hele huishouden op zijn rug. Hij is al zo`n 50 meter op weg. Als ik hem roep, kijkt ie niet op of om en verhoogt het tempo licht. Ik ga er achteraan en probeer hem quasi nonchalant in te halen. Nog een beetje gas erop. Nee hè, waar wil die knol toch heen! 250 kilometer van huis. Ik probeer het met stemverheffing. Niks. Vast beraden gaat Buck door. Ik iets sneller, hij iets sneller. Het kat en muis spelletje gaat nog even door en opeens staat hij stil en kijkt hij onverschillig om en blijft staan. Stom beest. Wel een bijzonder beest. Hij had gewoon last van die vliegen. Hij is daar heel gevoelig voor.
-Als je zo dagen met hem loopt communiceer je weer heel anders met elkaar. Als ik er op zit en hij heeft een daas of vlieg op zijn lijf, wijst ie die met zijn neus in de richting aan en is zeer tevreden als je die voor hem neer knuppelt. Als dat probleem zich te voet voordoet neemt hij even een sprintje, loopt je bijna omver en laat de plek zien waar een beestje zit. Of je die even dood wil slaan. Vervolgens gaat hij weer rustig achter je lopen.
Het duurde even voordat ik dat door had en zag het eerst als lomp gedrag.-



Een kleine drie kwartier na de pauze lopen we vast op een omgevallen boom. We hadden er al een paar gehad die we nog wel konden passeren, maar dit is een giga boom met links en rechts steile hellingen met dichte aanplant. Balen. Moeten we het stuk weer terug naar de boshut en vandaar een omweg van 5 kilometer. Dat is bij elkaar toch gauw een kleine 10 km. extra en wordt het een lange dag. Gelukkig is het goed weer, hebben we gisteren rust gehad en zitten we in een prachtige omgeving.
Bij een dorpje lopen we op een verharde weg en komt er achter ons een vrouw in zo`n hoge Mercedes met een flinke snelheid aanrijden. Ze ziet ons niet omdat ze zit te zwaaien naar iemand. Op het allerlaatste moment kan ze net het stuur omgooien en klapt het buitenspiegeltje nog tegen de zadeltassen aan. Elly is zeer geschrokken, want ze liep met Buck en zag het allemaal aankomen en ontsnapt met Buck aan een vreselijk ongeluk. De vrouw in de auto was eveneens erg geschrokken en stond te trillen op haar benen. Buck deed het allemaal niets Afkloppen maar weer. Er wordt door sommige mensen erg hard gereden op deze smalle weggetjes en we houden vanaf nu elke auto scherp in de gaten.
In een volgend dorp zien we allemaal Belgische nummerplaten op de auto`s. Zijn we ergens een grens gepasseerd en zitten we opeens in Duitstalig België. Ook dit is weer een bijzonder stukje België met een bijzondere cultuur in een lange geschiedenis. Sinds 1920 hoort deze strook weer onder het Belgische staatsbestel. Deze streek is al heel wat keren van staatseigenaar verwisseld. De inwoners willen zichzelf beslist ook niet Belgisch noemen. Je zou zeggen; Doe toch weer terug naar Duitsland, maar dat willen ze ook niet. Het liefst willen ze een zelfbestuur, maar dat kan ook weer niet. Zo heeft België toch aardig wat cultuur probleempjes.
Ondertussen is het al 17.30 en moeten wij nog een klein uurtje. De benen beginnen te protesteren. Even de knop om. Verstand op nul zetten en doorgaan.
We arriveren bij het station van Diane en Herbert. Het ziet er simpel en onduits rommelig uit. We gaan op de goedkope toer en kunnen hier een matras in een kamer huren. Er is een apart kamertje waar we kunnen zitten en koken.. We zijn de enigste gasten en hebben het rijk alleen.
Diane heeft ons ontvangen en verteld dat ze gelijk weg moet naar een verjaardag en Herbert heeft ook ergens een vrijgezellenfeest dus die krijgen we ook niet meer te zien.
Het zitkamertje is rommelig en met allerlei indianen spulletjs ingericht.
Jammer dat we Herbert niet zien, want dan ben je toch wel nieuwsgierig naar zo`n figuur. We kunnen nu wel een beetje fantaseren over hem en dat geeft ons toch ook wel weer lol. Zo rommelig als het interieur is, zo uitstekend van kwaliteit is de wijn die in dozen vol en in alle kleuren onder het kleine barretje staan. Dat is in ieder geval een dikke plus voor Herbert. We hebben een flesje genomen.
Wanneer we de volgende morgen weg willen, zien we niemand, dus maken we zelf de rekening maar op en leggen geld op tafel.

We zitten inmiddels in het middelste gedeelte van de Eifel(Vulkan Eifel) en hier zijn meer stationen, zodat we meer keus hebben en ook de afstanden wat kunnen beperken.
Zeker na de zeer lange trip van gisteren. De benen hebben zich na zo`n nachtrust weer hersteld, maar we kiezen toch voor een korte tocht vandaag.
Van Roth naar Reuth is maar 15 kilometer, dus kunnen we het kalm aan doen. Het is prachtig weer en weer volop genieten van de mooie omgeving. Het terrein is wat glooiender geworden en ook dat is een prettige afwisseling. Door de zon wordt het erg klam doordat het overal nog zo vochtig is. In het bos levert dat veel vliegen en dazen op.
Die houden daar wel van. Het bos is haast niet te belopen door de blubberbende.
We komen om 15.00 aan op de paardenboerderij van Angelika Klein. Het is daar super gezellig en al gauw zitten we met Angelika en haar vriend + een inwonende tante in het zonnetje op het terras aan de wijn. En jawel, de vriend van Angelika heet voor de verandering `Herbert`. Gelukkig laat ie zich Herbie noemen. Angelika doet in de omgeving tochten met de paardenkoets.
Ze gebruikt hier 2 stevige Russchische paarden voor. Aan het eind van de middag nodigt ze ons uit voor een ritje door de omgeving. Na de tocht schuiven we aan bij het diner en laten het eten, de wijn en de gezelligheid tot ons komen, waarna we met een voldaan gevoel rond 23.00 uur tussen de lakens schuiven.
We blijven hier een dagje plakken en kunnen meerijden naar Prúm, om dan met de bus weer terug te gaan. Prúm is een wat groter plaatsje, waar de hele regio,wat inkopen en scholen betreft, op is aangewezen. De bussen die hier rond rijden zijn qua diensttijden helemaal aangepast op de schooltijden. In de vakanties rijden er dan ook niet veel bussen.
In prúm is niet geweldig veel te doen. Het heeft een oude kern met kerk en kasteel, waar nu het gymnasium in gehuisvest is. We drinken wat koffie en doen boodschappen. Voor de verandering is het weer gaan regenen, dus zijn we snel klaar in Prúm en gaan weer terug naar Reuth in een bus vol schoolkinderen.
Het wordt weer tijd om plannen te maken voor de volgende dagen. Angelika vertelt dat er voor de rest van de week zeer slecht weer voorspeld is. Dat is wel heel jammer en zitten daar natuurlijk niet echt op te wachten. We besluiten het morgen even aan te kijken en dan beslissen wat we gaan doen. Het weer wordt inderdaad slecht en het blijft regenen. Wat jammer nou, want we hebben het naar ons zin en willen graag door
Ook de volgende dag gaat de nattigheid gewoon door en we bellen Sascha op om te overleggen wanneer hij ons kan komen halen, want het heeft geen zin om met dit weer door te gaan. We moeten daar nog een dag blijven, want Sascha kan niet eerder komen. Dat is geen punt, want we vermaken ons wel met kaarten, lezen en tafeltennis. Tussen 2 buien door maak ik nog gauw even een rit met Buck, zodat hij ook weer weet dat ie een rijpaard is.
Sascha pikt ons rond 15.00 op en gaan we `s avonds ter afsluiting met z`n drietjes gezellig uit eten bij de Argentijn.
De volgend morgen laden we Buck weer in de trailer, nemen afscheid en in de stromende regen rijden we terug naar Nederland.

Tot ziens Eifel, we komen zeker terug.

Ondanks het slechte weer kunnen we terug kijken op een geweldige vakantie. De Eifel is echt een eldorado om in paard te rijden, of zoals in ons geval te wandelen met pakpaard. Een schitterende en afwisselende natuur, waar wel veel steenbodem aanwezig is en zijn dus hoefijzers voor de paarden onvermijdelijk. Enorm veel ruimte en uiterst vriendelijke en behulpzame mensen. Er zijn veel mogelijkheden om hier je dagtochten zelf uit te stippelen of om dit georganiseerd te doen, middels de Eifel wanderverein.
Overnachtingsmogelijkheden zijn royaal aanwezig en zijn goed verzorgd. Het fijne van de Eifel is dat het op betrekkelijk korte afstand van huis ligt. Een lang weekend is al goed te doen.

Voor Elly en mij was het bijzonder om te ontdekken dat deze manier van samen iets doen heel goed bevallen is. Voor Elly was het helemaal bijzonder, omdat ze eerder toch wel wat angst had voor paarden, maar dat dit totaal verdwenen is door zo intensief met Buck om te gaan en ze er ook echt lol in heeft gekregen en geniet van het beest z`n aanwezigheid.


Paul

Pinksteren op de Veluwe

Pinksteren op de Veluwe
Het pinksterweekend heb ik Buck weer eens de zadeltassen opgelegd en ben 3 dagen over de Veluwe getrokken.
Het was van dat twijfelweer. De berichten waren niet best en bij mij de twijfel, zal ik gaan of niet. Nu vind ik een bui niet erg, naar 3 dagen alles kleddernat, daar kies ik niet echt voor. Vrijdagavond, na nogmaals op de weerkaart kijken en positieve duwtjes van anderen, stond mijn barometer op gaan. Tassen inpakken en zaterdagmorgen om 8 uur naar Nunspeet. Startplaats bij Joan en Wouter. Daar kan ik mooi mijn trailer kwijt en een kop koffie om te beginnen. Daar aangekomen besluit Joan, met haar quarter, die dag mee te gaan en komt Wouter haar weer met de trailer in Epe ophalen. Gezellig.
Het is precies een jaar geleden dat Buck voor het laatst de tassen heeft opgehad, maar hij vindt het doodnormaal dat ik weer met dat spul begin te stouwen. De routine van het opzadelen zit er na een jaar nog steeds goed in. Ik pik het zo weer op Alles heeft weer zijn eigen plekje in de tassen en vervolgens op Buck z`n rug. Belangrijk is dat het gewicht , links en rechts, gelijk is. Het zit weer als een huis.
We gaan naar Epe een rit van ongeveer 5 uur.Het is droog en eigenlijk gewoon lekker weer. Het is stil op de Veluwe. Buck is over z`n winterdip van hoesten, slechte conditie heen en heeft er zin in. Hij stapt stevig door, af en toe draven we en zelfs een galop gaat prima met de bepakking. Na een paar uur heeft Zippo(quarter) moeite om zijn tempo te volgen (later blijkt dat ie een drukking heeft). Het paardje is pas 5 en nog aardig groen in de buitenwereld. Ook Zippo is koel en aan de hand van ome Buck leert ie af te rekenen met alle gevaren die nog op hem loeren Het doet me deugt dat Buck weer de oude is.
In Epe heb ik onderdak op boerderij/minicamping Jagtlust. Ik ben er al eerder geweest en boer Henk staat ons al op te wachten. Het is daar gezellig rommelig en Henk doet erg z`n best om het iedereen naar de zin te maken. Een adres om aan te bevelen.
Joan gaat naar huis en ik pak met Henk op een bankje een wijntje in de avondzon en we kleppen zo een uurtje. Daarna eten, nog een rondje langs de paarden en om 10 uur, kruip ik in mijn tent en lig ik plat. Ook dat gaat me weer heel makkelijk af. Thuis ben ik niet voor 24.00 naar bed te branden en hier slaap ik om 22.00. in 1 ruk tot de volgende morgen. Een bijzonder fenomeen.
De volgende morgen om 8.00 gaat mijn wekker en prompt begint het ook zachtjes te regenen.. Alsof dit zo was afgesproken. Nou, in ieder geval niet met mij. Gelukkig zet het niet echt door. Ik geef eerst Buck eten, want die had ik binnen gezet vanwege de dazen die er al zijn.
Vervolgens zelf eten, een natte tent inpakken, een kop koffie bij Henk en opzadelen. Dat gebeurt onder toezicht van alle campinggasten, want dit kennen ze nog niet. Een Argentijns paard met volle bepakking. Ik had er natuurlijk wel eerst een mooi verhaal omheen gebouwd.
In een miezerregentje ga ik naar Vaassen, mijn volgende stop. Niet zomaar gekozen, want mijn schoonmoeder woont daar en gegarandeerd een lekkere hap eten `s avonds.
Na 1½ uur rijden wordt het droog en breekt zowaar de zon door. De regenjas kan uit en waar iedereen opeens vandaan komt weet ik niet , maar overal zie je opeens, fietsers, wandelaars en natuurlijk paarden. Veel spanpaarden ook. Na 3 uur hou ik pauze bij een pluk gras voor Buck. Al snel stopt er ook een 2 span Friezen voor de kar en een echtpaar erop en hond ernaast. De koffie komt te voorschijn en het is al vlot heel gezellig.
Veel mensen vinden het raar dat ik nog weleens alleen rij en dan vooral meerdaagse tochten. Ik heb er absoluut geen problemen mee. Ik ben een mijmeraar, kan enorm genieten van de natuur om me heen. Ik ben er ook van overtuigd dat ik veel meer zie en geniet als ik alleen ben.

Zal een paard ook mijmeren, vraag ik me nu dan af. Er moet toch iets omgaan in zo’n hoofd. Buck kan wel af en toe nieuwsgierig stoppen en kijken naar iets wat hem interesseert en vervolgens weer rustig doorlopen.. Wat weet ik dan niet, maar het is duidelijk nieuwsgierigheid en daar moet ie toch iets bij denken. Er zit geen spanning in de stop zoals een stop voor enge beesten, dingen die om de hoek liggen. Wat dat laatste betreft vind ik paarden maar domme beesten. Zo’n groot en sterk beest, ze hebben al tijden geen natuurlijke vijanden meer en nog steeds zit die angst er in gebakken.. Joan zegt vaak; zo’n groot hoofd, hadden ze daar niet een klein beetje meer hersens in kunnen stoppen. De genen groeien in ieder geval niet met de tijd mee. In feite is de mens de enige natuurlijke vijand, alhoewel daar ook niet veel natuurlijks meer aan zit.

Als je alleen rijdt heb je ook veel sneller aanspraak, want ik heb wel in de gaten dat je opvalt als je zo met volle bepakking rond rijdt en toch de nieuwsgierigheid van de mensen prikkelt.
Het werkt ook wel andersom. Als je alleen bent stap je ook sneller op mensen af.
Als ik pauze hou, hoef ik Buck niet meer aan te lijnen. Ik kan hem gewoon los laten lopen, zonder dat ie weg loopt. Ik ben er ook absoluut niet bang voor dat ie dat doet.
Waarom zou ie, want op dat moment is daar het eten.
Op weg naar Vaassen raak ik door gebrek aan een goede kaart een tikkeltje aan het dwalen. Ik wordt door welwillende mensen van het kastje naar de muur gestuurd. Gelukkig kom ik 2 ruiters tegen die een stukje met me oprijden en dan is het niet ver meer. Al met al zit ik toch alweer zo`n 6 uur in het zadel en Buck begint zijn paardenmaatje te missen. Hij hinnikt naar alles wat maar op een paard lijkt. Hij is blij als we op de plaatselijke manege zijn. al heeft ie dan geen direct contact, de aanwezigheid van andere paarden en een weide is al snel goed voor hem.
Dag 3 gaat weer terug naar Nunspeet. Na een uurtje rijden moet de jas aan en de hoed op, want het gaat regenen. Het is geen vervelende regen. Het is een rustige bui en valt, door gebrek aan wind, recht naar beneden . Daar kun je je goed tegen kleden. Deze bui gaat wel de rest van de dag door en daardoor is er verder ook geen sterveling meer te zien. Halverwege passeer ik de Gortelse heide en loop daar tegen een herder met zijn kudde aan. Een prachtig gezicht. Ik stap af en, samen met de herder, eet ik mijn boterhammetje en hebben we genoeg te kletsen over onze passie. Buck sluit zich aan bij de grazers en volgens mij hebben die het nergens over. Na een half uur stap ik weer op en ga verder. Na een paar honderd meter kijk ik nog eens om en de herder zwaait nog even.Ik zwaai terug en weet dat dit weekend niet meer stuk kan.

Groeten,

Paul

Eichenbühl(dld)

Criollotreffen in Eichenbuhl(dld), 2007




Eind april wordt er een lang Criolloweekend georganiseerd door Werner Lauth. Werner is duitser en ook criollobezitter. Hem heb ik ontmoet tijdens het criolloweekend in België, september 2006. Met hem waren ook Niki, Sascha en Georg uit Duitsland aanwezig, wat het gebeuren een internationaal tintje gaf. Aardige mensen allemaal.Zij zijn ook nu weer van de partij. Zoals er bij ons een criollovereniging is, heeft men die in Duitsland al veel langer. Leden van deze `freundeskreis` organiseren regelmatig activiteiten, zoals nu door Werner. Via hun site, met forum, ben ik al helemaal op de hoogte van wat er komen gaat en heb veel zin om daar heen te gaan. Ik ben wel weer toe aan ritje over de grens. Nieuwe omgeving, nieuwe mensen, ander cultuur. Nu ken ik er al een paar mensen van en dat Jolanda en Tommie ook uit nederland komen vind ik toch wel drempelverlagend. Het praat wat makkelijker. De Duitsers hebben op dinsdag 1 mei (dag v/d Arbeid) allemaal vrij en dat geeft een lang weekend. Eichenbuhl ligt ongeveer 100 km. zuidelijk van Frankfurt en voor mij een rit van zo`n 500 km. Dat vind ik best pittig, maar ik kan er een paar dagen aanplakken en dan wordt het toch wel de moeite waard. Ik vind het ook belangrijk dat Buck zijn rust krijgt en voor mezelf vind ik het eerlijk gezegd ook een stuk aangenamer. Het gejakker tijdperk heb ik al lang geleden afgesloten.
Vrijdagmorgen half 10 vertrek ik, en als alles goed gaat kan ik er rond 16.00 zijn. Ik moet door het Ruhrgebied(volgens Werner de ergste snelweg ter wereld) en mijn grote angst is files. Normaal al niet prettig, maar met Buck achterin en een hoge temperatuur buiten zie ik dat niet zitten. Zolang de trailer in beweging is krijgt hij genoeg koeling, maar bij stilstand kan de temperatuur daar snel oplopen en aan een gebakken Buck hebben we niet veel, alhoewel ik vrij nuchter aankijk tegen een paardenbiefstuk. Daar zeg ik geen nee tegen.
Ik heb me goed voorbereid. Eten en drinken naast me op de voorstoel, Cd`s met muziek binnen handbereik en met de route uitgeprint goed in het zicht kan me weinig gebeuren. Ik heb voor Buck ruim water, hooi, appels en wortelen ingeslagen, dus hem kan wat dat betreft zit het ook wel goed.
De reis gaat vlot en ik pas mijn snelheid aan, aan het vrachtverkeer (90-95). Bij Frankfurt loop ik toch vast en sta een half uur in de file/langzaamrijdend verkeer. Jo.(landa) en To.(mmie), komende uit Limburg, zullen hier een half uur na mij ook in vastlopen. Rond 17.00 uur kom ik in Eichenbuhl aan en kan een licht zwetende Buck uit de trailer halen. Ik ben de eerste en behalve Jo. en To. komt de rest pas morgen.
Het is een mooie, ruime, uiterst verzorgde boerderij, waar de koeien zijn ingeruild voor paarden, compleet met binnen- en buitenbak, kantine, toilet en douches. Ongeveer 50 stallen en 80ha. grond er om heen Alles even schoon.
Voor onze paarden is er 1 grote weide beschikbaar. Buck verzuipt er in eerste instantie in en voelt zich een tikkeltje verloren, maar zodra de paarden van Jo. en To. er ook zijn is dat over en de drie verbroederen zich zonder problemen op vreemde bodem.
Omdat er verder die dag niemand meer komt, biedt Werner ons bij hem en zijn vrouw Doro,thuis slaapplaatsen aan. Kunnen we de tent nog een nachtje in de auto laten. Zij wonen midden in een nabijgelegen dorpje in een grote, tot woning verbouwde schuur. Een enorme zolder met zware balken, dient nu als woonkamer en via allerlei trapjes op en af kom je in de slaakkamers. In het bijbehorende, aangrenzende huis woont Werner’s moeder. Het is zijn ouderlijk huis en ook hier is het nog zeer gebruikelijk, dat je de zorg van bejaarde ouders op je neemt.
We eten in een restaurant om de hoek en nu ik in Duitsland ben ga ik voor een grote schnitsel. Als je duitsland zegt, krijgt iedereen associaties en bij mij hoort daar ook de schnitsel bij. Dus nu ik hier ben, moet ik er eentje eten, anders is het niet compleet.
Het wordt een gezellige avond, waarbij we natuurlijk veel over paarden praten.

De volgende dag zijn we rond 9.00 weer op de boerderij en is het wachten op de rest van de criollorijd(st)ers. We hebben mooi de tijd om een plekje voor de tent uit te zoeken en ons te installeren.


Sascha komt als eerste vanuit de Eifel. Zijn paard sluit zich aan bij die van Jo., To. en mij en Sascha bij ons. Het is mooi te zien hoe dat zich met al die paarden bij elkaar op de wei ontwikkeld. Groepjes vormen zich spontaan. Onze 4 paarden hebben blijkbaar afgesproken dat er verder niemand meer bijkomt en vormen een kleine kudde in de grote kudde. Zodra er een nieuw paard bij komt sluiten ze de gelederen, nemen even een afwijzende houding aan naar de nieuweling, die vervolgens ergens anders op zoek gaat naar een maatje. Zo ontstaan er allerlei kleine groepen, die de resterende dagen intact blijven. De paarden respecteren elkaar en de nieuwe situatie. Volgens mij is er geen klap gevallen. Bij ons trouwens ook niet.
Met ons mensen gebeurt in grote lijnen hetzelfde. Degene die elkaar kennen zoeken elkaar op en zo vormen toch ook groepjes, die je als basis gebruikt voor de rest van de periode. Het fijne verschil is dat we met de andere mensen ook prima contact hebben.



Het is die dag erg warm (32gr.) en eigenlijk niet normaal voor die periode van het jaar. Het druppelt de hele dag een beetje binnen met mensen/paarden. Bayern is goed vertegenwoordigd De geplannende buitenrit om 14.00 verschuift i.v.m de hitte naar het eind van de middag en iedereen past zich makkelijk aan en scharrelt gezellig babbelend een beetje over het terrein.
Als rond 16.00 de laatste mensen binnen zijn gaan we ons langzaam opmaken voor de rit. Als iedereen klaar is voor vertrek, staat er groep van tegen de 30 criollos. Het is een mooi gezicht, die bonte schakering van paarden bij elkaar. Wit, zwart,bruin, vaal,blond, gevlekt, gestreept, gestippeld.
Dat maakt de criollo zo bijzonder. Elk paard is mooi door zijn eigen uitstraling Zet 30 Lipizaners bij elkaar en je hebt 30 witte paarden, die allemaal op elkaar lijken.
In de groep zijn ook een aantal raszuivere criollos en ene Kai heeft zelfs 2 hengsten meegenomen. Dan zie je het verschil tussen de criollo en de (onze) mestizo. Die hengsten zijn rond de 1.45 hoog. Als je ze in de box ziet staan zijn het gewoon kleine paardjes. Eenmaal onder de man, zie je ze groeien. De power en dynamiek knalt er vanaf en zo worden het echte macho’s. Mooi gelijnde Jerommekes met korte driftige dribbels en zeer wendbaar.
Mooi om te zien, maar toch zou ik niet willen ruilen. De Mestizo(mix van) zijn de werk/boeren paarden zoals wij ze hebben. Veelal wat groter en/of grover. Op de thuisboerderij lopen wat meisjes rond, die gniffelend zeggen dat Buck loopt als een kameel. Het klopt ook wel een beetje, maar het rijdt wel lekker. Nou geloof ik niet dat ze in Argentinié met kamelen hebben lopen rommelen, maar bij Buck zie je andere invloeden. Hij is wat groter, hoekiger en minder wendbaar. Hij zal nooit een barrelracekampioen worden. Het is een krachtpatser en er stroomt zeer wsl wel Percheronbloed door de aderen..

In Duistland wordt er al een tijd gefokt met Criollos en worden de Argentijnse regels gehanteerd om het ras zuiver te houden. Bijbehorend bestaat de “Criollo reit- und zuchtverein deutschland” , zie http://www.criollo-crzvd.de/ . Deze vereniging hanteert en bewaakt ook duidelijk het verschil tussen Criollos en Mestizos. Men vindt ook dat je een Mestizo dan ook niet mag betitelen als een Criollo. Een aantal mensen ging dat te ver en vindt het niet belangrijk hoe je het beestje noemt en gaat het om het karakter en de cultuur. Men heeft zich afgescheiden en zelf de ” Criollo freundeskreis”, zie: http://www.freundeskreis-criollos.de/ , opgericht. Deze kring telt inmiddels al 100 leden en groeit snel. Met deze club zitten we nu hier in Eichenbuhl.

Eichenbuhl ligt in een dal omringd door wat bergen. Niet super hoog maar de status bergen mag het toch wel hebben. Veel bos en aan de voet van de bergen, aan de zuidelijke kant, druivenvelden. Het vakantiegevoel zat er bij mij onmiddellijk in. De paden bestaan uit grove steenslag en zonder ijzers onder de hoeven wordt het hier niks. Op advies van Werner heb ik Buck vlak voor vertrek rondom laten beslaan
In het bos is het gelukkig wat koeler door de schaduw en we maken een prachtige tocht, waarbij we stevig moeten klimmen. We kunnen niet echt afwijken van hoofdpaden, omdat de winterstorm ook hier heeft toegeslagen en alleen de hoofdpaden zijn ontruimt van omgevallen bomen.


Het is hier en daar een ravage van ontwortelde bomen. Werner moet zijn uitgestippelde route hierdoor aanpassen omdat we vastlopen. Voor mij wordt het er niet minder mooi om, want ik weet niet beter en vind het zo al prachtig. Het wordt al snel duidelijk dat de conditie van de paarden uit de bergregionen een veel betere conditie hebben dan de plattelands criollos, zoals Buck. Waar de bergjongens en -meisjes in stevig tempo omhoog galopperen en blijven gaan, hangt bij Buck de tong al snel op z’n hoefijzers en moet ik gas terug nemen. Dat is geen probleem en ik blijk niet de enige. Buck is nooit een klimgeit geweest en typisch een pampa criollo. Hij is ook niet helemaal fris de winter uitgekomen. Hoestproblemen, daardoor weinig rijden en snel veel te dik worden, gaven hem al een conditie achterstand waar ik rekening mee diende te houden.
Nu vind ik in een bos rijden gauw saai worden. Je ziet alleen maar bomen. Ik hou van de natuur en zie ook wel het verschil tussen de ene boom en de andere, maar ik weet er toch te weinig van om mij enig gevoel van opwinding te geven. Ik hou meer van de open vlaktes. In de bergen is dat toch anders en door de hoogteverschillen krijg je, tussen de bomen door, vergezichten.



Ook hier mooie panorama`s met in de diepte; dorpjes, weilanden en wijngaarden.
We maken een leuke tocht van 3 uur en het is een mooie manier om kennis te maken met elkaar. Het fijne van alle Criollobijeenkomsten is dat iedereen z`n eigen tempo kan rijden, zonder dat dit andere ruiters in de problemen brengt. Bij andere groepsritten worden alle tempowisselingen afgesproken en aangeven door(vaak) een aanvoerd(st)er. De criollos worden niet nerveus als er eens een paar vol gas geven en dat gebeurt regelmatig, waardoor je elke keer wel iemand anders naast je hebt rijden, waar je even mee kletst, of non verbaal laat blijken dat je het allemaal wel leuk vindt.
Net als de paarden zijn de ruiters ook een bonte mengeling van mensen bij elkaar. Niks geen uniforme kleding. Waar de één de vouwen in de broek heeft zitten heeft de ander een gat in de knie.

Van een keurige stetson tot een
Zwiebertjes hoed. Dan heb je ook nog Jolanda met een zwarte lap voor haar ene oog en het lijkt een ongeregeld zootje bij elkaar.Waar de paardensport toch over het algemeen een vrouwengebeuren is, zijn hier de geslachten aardig verdeeld.

`s Avonds eten we een pizza in een lokaal restaurantje. De tent is zo klein dat Werner het helemaal heeft afgehuurd. We moeten erg lang wachten op het eten, maar dat maakt het er niet minder gezellig om. Ik zit naast Steff, een sympathieke man die niet paardrijdt en voor de gezelligheid met zijn vriendin is meegekomen. Steff is aardig getekend door brandwonden. Hij vertelt dat hij chemicus is en bij een ontploffing, van een experiment ernstig verbrand is geraakt over zijn hele lichaam. Hij heeft op het randje van leven en dood gebalanceerd en is 6 weken in coma gehouden. Hij vertelt hier heel open over en ik heb diep respect hoe hij hier mee omgaat en de draad van het leven weer oppakt. Het zet iemands leven totaal op z`n kop.
Na het diner pakken we nog een afzakkertje op de manege en duikt ieder de koffer in. De club verdeeld zich over, hotels, pensions, tenten, campers, auto`s en paardentrailers.
******
Dag 2 is weer even zonnig, maar gelukkig iets minder warm. Naast onze paardenwei loopt een snelstromend riviertje met helder water die ik als badkamer gebruik. Het water is stervenskoud en de duik die ik in gedachte had, vergeet ik heel snel en ik beperk me tot voorzichtig spetteren en netjes mijn tanden poetsen.
Vlak voor het ontbijt overrijdt Sascha met de auto zijn eigen hondje, een Australian caddle dog. Ik zie hem vol onder een achterwiel vandaan komen. Het beestje komt jankend op me afrennen en gaat op de grond liggen. Dat ziet er niet goed uit. Sascha is zich natuurlijk rot geschrokken. Snel inladen en naar de dierenarts. Na een half uur zijn ze weer terug. Joyce mankeert niets en loopt weer gewoon rond te stappen. Hij is wel wat van slag. Hoe
flexibel is een Australian caddle dog. Nou, zo dus. Een hobbel of een kuil in het gras is wsl. zijn redding geweest.
Tijdens het ontbijt legt Werner het programma van die dag op tafel. We gaan een schnitzeltocht maken!!. Dat was al bekend en ik had geen idee wat het is. Ik kwam er ook niet eerder achter, want het is een verrassing. Het blijkt gewoon een speurtocht te zijn. Onderweg zijn posten waar een aantal opdrachten gedaan moeten worden.
Waarom dat schnitzel heet is me nog steeds niet duidelijk Rare jongens die Duitsers. Door loting worden er koppels van 2 gemaakt en die vertrekken om de 5 minuten. De loting koppelt mij aan Dani. Dani blijkt een leuke meid te zijn en we hebben genoeg te babbelen onderweg. Ze is Oost-Duitse en heeft dat gedeelte van Duitsland gelaten voor wat het is en is in West in d’r uppie een heel nieuw leven begonnen. Daar heb ik genoeg vragen over en we zijn al vlot een uur onderweg, zonder dat we een post tegenkomen. Die hadden we toch onderhand wel een keer moeten zien. We gaan twijfelen of we soms een afslag gemist hebben. Het koppel dat voor ons gestart is zien we heel af en toe rijden, dus het zal wel goed zijn. Een half uurtje verder komen ons 3 koppels tegemoet galopperen. We zijn dus allemaal verkeerd en moeten helemaal terug. Iedereen is dus blind achter z’n voorganger aan gereden. Babbel,babbel,babbel. We besluiten gewoon met z’n achten verder te gaan. Door dit foutje wordt het een stevige rit en een schnitzel van 6 uur groot. Onderweg de diverse posten met opdrachten. De één moet op aanwijzingen van de ander zijn/haar paard geblinddoekt opzadelen.Met een dienblad met waterglazen in de hand over een hindernis springen.Pijl en boog schieten vanaf het paard, idem dito met darts pijlen gooien. Blind de artikelen benoemen die in een zak zitten, allerlei strikvragen beantwoorden, etc,etc.
`s Avonds verzorgt een cateringbedrijf het avondeten in de kantine van de manege. We blijven hier verder de rest van de avond gezellig zitten kletsen en een borreltje drinken. Ondertussen kijkend naar een film over de reis die een aantal van de aanwezigen vorig jaar in Argentinië gemaakt hebben. Het geeft een beeld over de roots van onze paardjes en hoe de Argentijn er mee omgaat. Argentinië is een paardenland bij uitstek en de paarden zijn daar bovenal een gebruiksartikel. Van puur functioneel tot pronkstuk en een verlengstuk van een machocultuur.
Sommige beelden kun je maar beter niet zien.
**********
Dag 3 brengt ons naar Miltenberg. Een mooi oud stadje. Typisch Duits met pleintjes, fonteinen en vooral veel vakwerkhuizen en een bierbrouwerij, midden in het centrum. Het is een paar uur rijden en de tocht geeft een mooi beeld van het landschap in die omgeving. Bos, afgewisseld met weilanden en uitgestrekt velden koolzaad, volop in bloei. Met de blauwe lucht en een heerlijk zonnetje, vind ik het een genot om hier te rijden.
Vlak voor Miltenberg heeft Werner een weiland aan een beek geregeld, waar we pauzeren. Doro, Werners vrouw, staat ons daar op te wachten met broodjes en drinken. Eerst pootje baden met de paarden. De paarden staan driftig te spetteren en het blijft spannend of er niet eentje een heerlijke duik neemt, want dan ben je zelf ook aan de beurt. Water maakt het kind in ons los. Paarden afzadelen, broodje eten met een glas wijn erbij en vervolgens even een half uurtje uitgestrekt in het gras. Hoofd op het zadel,de hoed over het gezicht en laat het dan maar gebeuren. Mensen, wat kan het leven toch mooi zijn
Na de siësta trekken we Miltenberg binnen. Het is een hele invasie, zoveel paarden door die smalle straatjes maken een hoop herrie en de mensen op de terrasjes voelen zich lang niet allemaal veilig, want we kunnen de tafels bijna aanraken.
Ook niet iedere middenstander is even gelukkig met onze actie. De paarden hebben net een uur lang van dat heerlijke hoge verse voorjaar gras lopen eten en een kwartier lopen stimuleert de darmen enorm. Diverse groene flatsen spatten uiteen op de antieke kinderkopjes en de voegen worden goed gevuld. Werner had iemand geregeld die ons zou volgen om deze “ongelukjes”gelijk op te ruimen, maar dit persoon heeft verstek laten gaan. Werner gaat na afloop van de rit alsnog zelf doen. Het moet dus nog de rest van de middag blijven liggen. Door wat dwalen zijn we pas ruim 3 uur later weer terug op de boerderij. Het was weer een stevige zit vandaag.
`s Avonds gaat de barbecue aan en door het aanhoudende mooie weer kunnen we lange tafels buiten zetten en is het alweer gezellig.
**********
Dag 4 blijven we op de boerderij en wordt er in de buitenbak een trial parcours opgezet en vervolgens een barrelrace. Doordat we met veel mensen zijn nemen het veel tijd in beslag. Iedereen hangt een beetje rond de bak en ben je niet zelf aan de beurt, dan heb je tijd zat om aanmoedigingen te geven of commentaar te leveren. Dit is hoofdzakelijk gezellig en het levert soms hilarische momenten op, want het gaat natuurlijk niet bij iedereen even soepel.
Rond 14.00 is het afgelopen en is het tijd om afscheid te nemen van elkaar. Ik ben blij dat ik geweest ben, want het was super. Ontzettende aardige mensen allemaal, mooie omgeving, perfect weer en heerlijk paard gereden.
Sascha woont in de Eifel en nodigt Jolanda, Tommi en mij uit om met hem mee te gaan, dan kunnen we daar morgen ook nog een mooie rit maken. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Elly en ik gaan daar van de zomer wandelen, met Buck als pakpaard, dus kan ik al even voorproeven. Het is een kleine omweg voor mij, maar in plaats van één hele lange autorit, kan ik het nu verdelen in 2 kortere ritten naar huis. Elk nadeel heeft een voordeel.

Om eventuele files te ontlopen vertrekken we, in colonne, om 19.00 en zijn we rond 23.00 bij Sascha thuis. Het is ontspannen rijden, want ik hoef alleen maar Sascha`s kont in de gaten te houden en gewoon volgen. Heerlijk. Het is al donker, dus geen idee nog hoe het er daar uit ziet. We hebben de nodige klimmetjes en haarspeld- bochten gehad, dus het zal wel bergachtig zijn. Zien we morgen wel.
De volgende morgen, als ik op sta en naar het raam loop, kijk ik mijn ogen uit. Wow, wat een uitzicht
Sascha woont op een hoog punt en vanuit het keukenraam kijk je zo een lang, groen dal in. Eerst weilanden, waar de paarden lopen, dan overgaand in bos en omringd door eveneens groene bergen. Met zo`n uitzicht zou je plezier in koken kunnen krijgen. Geweldig.
Sascha heeft inmiddels verse broodjes gehaald bij de lokale bakker en na die weggewerkt te hebben, gaan we weer opzadelen. Tenminste, Jolanda en ik zadelen op en Sascha stoft z`n paard alleen maar af, want hij gaat zonder zadel. Sascha kent de Eifel als z`n broekzak en een betere gids kun je dan natuurlijk niet hebben. Hij laat ons op een schitterende manier kennis maken met de Eifel. We gaan door diepe donkere bossen, mooie open groene velden en kijken vanaf hoge punten naar beneden over blauwe meren en in bloei staande velden. [

We baden door stromende beken, waar bevers in huisvesten. Wat een eldorado is dit en ik verheug me er nu al op
om hier van de zomer terug te komen.
De paden zijn prima begaanbaar. Wel veel steen, maar niet zo grof als in Eichenbuhl en gelukkig zijn er ook genoeg zachtere paden waar je eens lekker gas kan geven. Doen we nu natuurlijk ook regelmatig. Het is een mooi gezicht om achter Sascha te rijden en te zien hoe die één zit te zijn met zijn paard. Ook zonder zadel doet ie alles en hij zit er als gegoten op. Maakt niet uit of het nu omhoog,omlaag of opzij gaat. In rengalop spreidt ie zijn armen, alsof ze willen gaan vliegen en scheurt de hoek om. we zien hem pas minuten later weer terug als hij ons op staat te wachten. Onze plattelandsjongens kunnen El Guapo niet bijhouden. Wat een heerlijk vrij gevoel moet het zijn om zo te kunnen rijden. Dit geldt natuurlijk ook voor het paard. Niks geen log zwaar zadel met strakke banden, dat zit als een jarretel. Alleen maar het gewicht van de berijder, die lekker meegaat in het ritme. Ik wacht er toch nog even mee.
Halverwege ruilen Jolanda en Tommi van positie. Hun zoontje Rafael is er ook en kan natuurlijk niet alleen zijn en heeft ook recht op zijn aandacht.
Om 19.00 zijn we pas weer terug en de terugreis naar huis, die voor die avond op het programma stond, schuiven we door naar morgenochtend. We blijven dus nog een nachtje.
Het is donderdagmiddag 14.30 dat ik het erf van de thuisboerderij op rij. Buck`s vrienden staan luid hinnikend te wachten en ook Buck is zeer blij dat ie terug is van zijn Duitse toernee. Hij heeft afgelopen week heel veel moeten lopen en ook heel veel km. in de trailer doorgebracht. Het was zwaar en het vervolg was dan ook dat hij de eerste 2 weken met geen stok de trailer in wilde. Dat heb ik ook niet geforceerd en hem de tijd gegund.
Ik kijk terug op een geweldige week, met geweldige mensen en in het bijzonder; Jolanda, Tommi en Sascha

zie voor video; http://www.youtube.com/watch?v=uHC_jAK-C7M&feature=related






Paul

Katwijk in maart

Katwijk maart 2007

Jaarlijkse strandrit Criollos


Tussen alle natte dagen door lijkt 4 maart opeens een prachtige dag te worden. José heeft de laatste dagen voor het slapen gaan op haar knietjes gezeten en verdomd het helpt.
Ik heb er zin in. Zaterdagavond de routeplanner uitgeprint en Buck aan het eind van de avond toch maar even uit de wei gehaald en op stal gezet, zodat ie kan drogen en `s morgens het bikken van de klei wat makkelijker is. Hij zit met een enorme dikke vacht en als Buck gaat rollen gaat ie er echt voor. Het zit tot in z`n oren.
Zondagmorgen om 6.30 op. Om half acht ben ik op de boerderij waar Buck staat. Boer en boerin zitten in Nieuw Zeeland en verzorg ik momenteel het spul daar. Dus eerst nog 4 andere paarden, wat schapen, kippen en honden verzorgen en dan met Buck aan de slag. Om 8.15 zit ik in de auto, op weg naar Noordwijk. Het is nog aardig mistig, maar op de radio hoor ik goeie berichten over zon en zo. Mijn verwachting over een hoge opkomst is groot. Vorig jaar waren we met z`n zessen, maar toen was het behoorlijk koud. Ik zit keurig op schema en om half 10 rij ik Noordwijk binnen. Ik weet van vorig jaar dat de grote parkeerplaats vlak tegen het strand aan ligt en dat het niet te missen is. In het centrum van Noordwijk zie ik een grote parkeerplaats met daarop geparkeerd een stuk of 10 trailers. De plek is toch anders dan ik in gedachte had. Ik maak me daar verder niet druk om en sluit me aan bij de groep. Ik stap uit en zie allemaal onbekende mannen met rijbroeken aan en hele grote Criollos. Fout. Verkeerde mannen, verkeerde paarden, verkeerde parkeerplaats. Ik stap weer in en ga op zoek naar mijn parkeerplaats, maar kan hem niet vinden. Ik schiet een Noordwijker aan, maar die snapt niet wat ik zoek.en wat ik zoek bestaat volgens hem niet in Noordwijk. Ik twijfel behoorlijk aan de man. Dan maar José bellen. Gelukkig heb ik haar nummer meegenomen, want je weet nooit. `Noordwijk`zegt José verbaast. Je moet in Katwijk zijn. Shit, shit, shit. Hoe kom ik toch in godsnaam aan Noordwijk. Katwijk is maar 5 km. verderop en José is ook nog onderweg, dus het komt allemaal goed.
In Katwijk rij ik rechtstreeks naar mijn parkeerplaats en zie de auto van Willy en Rita staan. Mathilde en Daniël, Maaike, haar vader en andere Daniël staan er ook. Al snel arriveert José, met gast Leo, en kunnen we op pad, want drukker wordt het vandaag niet. Maaike is zonder paard en dus starten we met 7 paarden. Dat valt een beetje tegen. Ik had meer mensen verwacht.
Het is nog aardig fris en de mutsen moeten op. Het is droog, maar voor alle zekerheid bind ik mijn regenjas achterop. .
José is door het bidden voor goed weer en de goede uitslag daarvan wel heeloptimistisch geworden en bindt een groot badlaken achterop. Daar steken allemaal bandjes en touwtjes uit. José vertrouwd ons toe dat om een pikant stringetje gaat. Nou, dat belooft nog wat.

Het is lekker stil op het strand. Het is nog eb, dus we hebben een lekkere harde vloer om op te rijden. Leuk om te zien hoe ieder op zijn manier met z`n/haar paard bezig is en geniet. Mathilde zet regelmatig de turbo aan en dan lekker knallen. Ik hou hier ook wel van, maar merk dat Buck op dit moment een conditie heeft van niks, dus haak ik al snel af
Beter een beetje rustig aan doen. Leo heeft een zeer jong paard van net 3,5 en die wil wel. Leuk beest. Nog erg groen, maar heel dapper. Hij doet alles mee en loopt ook al gauw lekker door het water te stappen. In de duinen schrikt ie wel even heftig van een paar overstekende hertjes. Die had hij nog nooit gezien. Willy denkt dat z`n paard een dieptemeter is en is dit stukje Nederlandse kust aan het peilen.
Na 2 uurtjes zijn we in wassenaar voor de lunch. Het is druk en gelukkig gaat er net een groep ruiters weg, zodat we kunnen stallen. Na de nodige pannekoeken, jagershappen, kroketten, uitsmijters, snert en andere heerlijkheden is inmiddels de zon gaan schijnen en stappen we weer voldaan op onze paardjes. Daniël gaat niet verder mee.

Op het strand is het inmiddels hoog water, dus rul zand. De rest van Nederland is inmiddels ook ontwaakt, heeft ontdekt dat het mooi weer is en is ook naar het strand getogen. Lekker druk dus, maar wel gezellig. Een typische zondagmiddag.In Katwijk lopen de mannen in driedelig donkergrijs pak, tussen 2 kerkdiensten door, zichzelf en de rest van de familie uit te laten. We komen regelmatig andere ruiters tegen en vergeten af en toe dan in stap over te gaan en dat levert opmerkingen en verwijtende blikken op.Bij deze, sorry. Na een rustige rit terug, zijn we om half 5 weer op de plek waar we zijn begonnen.
Het was een heerlijke dag en volgend jaar ben ik er zeker weer bij.




vriendelijke groet, Paul

Frankrijk 2006

"tijdschrift “de Vrijruiter”

Bon Courage
1000 km te paard door Frankrijk

Afgelopen voorjaar hebben Paul van Rooijen en Hans Martens op hun Criollos een trektocht van 2 maanden gemaakt, vanuit zuid Frankrijk richting Nederland.
Paul vertelt zijn verhaal.

Hans liep al wat jaartjes rond met het plan om een lange trektocht door Frankrijk te maken.
Hij probeerde me ieder jaar wel een keer zo ver te krijgen dat ik mee zou gaan. Het stond te ver van me af. Omdat ik met andere dingen bezig was. Ook was het voor mij best lang geleden dat ik op een paard had gezeten. Een jaar geleden kwam het weer ter sprake en toen begon het toch te kriebelen.
Al snel had ik het paardenvirus te pakken en het bleek ongeneeslijk te zijn. Mijn reactie was dan ook: Hans, ik doe het, ik ga met je mee!.
Er moest een paard komen en na wat zoeken, werd mij een Buck aangeboden, een Criollo-ruin van 13 jaar oud. Een Criollo, ik had er nog nooit van gehoord. Op internet zocht naar de gegevens over dit ras en ik vond het volgende: Argentijns cowboypaard, één van de hardste en meest onverwoestbare paardenrassen ter wereld. Hij is in staat om te overleven op schaars voedsel en in extreem klimatologische omstandigheden. Hij heeft een geweldig uithoudingsvermogen en kan zeer oud worden. Hij is taai, moedig en gewillig. Een compact, stoer en goed gebouwd paard. Op papier dus het paard waar je naar zoekt.
Toen ik Buck voor het eerst zag, wist ik het meteen. Voor mij stond een gitzwart paard met de uitstraling zoals hierboven omschreven. Ik was klaar en hoefde niet verder te zoeken: Buck is het geworden.
Ook Hans ging vlot overstag voor een Criollo: Hij kocht een net uit Argentinië geimporteerde ruin van zeven jaar en noemde hem Salgado.

Eindelijk is het dan zover. Na 8 maanden voorbereiding en training stappen Hans en ik op 18 april om 06.15 op de TGV richting zuid Frankrijk. Deze trein gaat via Parijs naar Bordeaux, waar we overstappen op de boemel naar Agen en vandaar met de bus verder naar Pinel Hauterive, vlakbij Villeneuve sur Lotte. Hier bewoont de familie Kater een landgoed met zo`n 30 stallen. Dit is het startpunt van het grote avontuur met onze Criollos, Buck en Salgado. Wij arriveren rond 22.00 en de paarden worden de volgende morgen rond 07.00 afgeleverd door paardentransportbedrijf Gelissen uit Beek. Dit bedrijf heeft een lijndienst naar Spanje en neemt onze paarden mee naar zuid Frankrijk.
Rond 07.00 zijn de paarden er ook inderdaad. Een strakke planning dus. De beestjes zijn behoorlijk gaar van het gesleep, de lange reis en de daarbij horende spanning. We gunnen ze eerst een paar dagen rust om te acclimatiseren. Het klimaatverschil met thuis is ook erg groot.
In Holland nog geen blad aan de boom en hier is de bloesemtijd alweer voorbij. Thuis 10 graden en hier al dik in de 20 en Buck loopt nog steeds in zijn winterjas rond.
We kunnen zelf ook nog wel een paar dagen gebruiken om ons voor te bereiden. De route, richting Nederland hebben we middels internet grof uitgestippeld. Deze loopt van zuidwest naar noordoost en gaat door de stilste gebieden van Frankrijk Gedetailleerde kaarten en informatie over ruiterroutes hebben we niet en moeten we toch hier zien te krijgen. We leggen de vraag dan ook maar gelijk op straat en via via komen we al gauw in aanraking met Pierre Chemineau. Dit is de Maître Randonneé, zeg maar de opperwoudloper, van het departement Dordogne. Deze man kent elk pad in dit gebied en maakt z`n leven lang al trektochten te paard. De man die we hebben moeten. Hij maakt copy`s van kaarten en stippelt hierop de juiste routes met overnachtingsmogelijkheden voor ons uit. De eerste 2 weken kunnen we vooruit. Hij geeft ons tevens een naam en adres van een collega die ons dan weer verder kan helpen Een betere start kunnen we ons niet wensen.

Op 21 april zijn we er klaar voor om te vertrekken en om 08.00 zadelen we op. Op naar Monflanquin. De tocht gaat eerst langs stille weggetjes en daarna over ruigere paden(combinatie van zand en steen) bergop waards. Zo af en toe moeten we pootje baden door kleine beekjes. De paarden zijn hier duidelijk nog niet aangewend en lopen nog wat onhandig hun weg te zoeken. Ze hebben ook last van de warmte en bij wat extra inspanning loopt het zweet ze van de kop af. We doen het rustig aan. We houden tussendoor een ruime pauze en lopen stukken naast het paard mee.Rond 17.00 arriveren we, na enig zoeken, bij Beatrice. Een vriendelijke vrouw die hier een hele kleine manege beheert We zijn van harte welkom en mogen op het kantoortje, annex zadelkamer, onze matjes op de vloer leggen. Klein keukentje en douche en toilet zijn aanwezig. Beatrice vindt dat we zelf maar de prijs van de overnachting moeten bepalen, want ze weet zelf ook niet goed wat ze er mee aan moet. Altijd lastig, want je weet nooit of je het goed doet.
De reis op dag twee gaat naar Capelle Biron. Vandaag gaat bijna alles over smalle asfalt wegen door een prachtige groene omgeving met af en toe een klein dorpje en/of een kasteeltje.Het is overigens absoluut geen straf om de binnenwegen te volgen.
Er is heel weinig verkeer en voldoende berm om in te lopen. De auto`s die passeren nemen gas terug en groeten vriendelijk en roepen door hun raampje “bon courage”. We hebben bekijks, want er gebeurt iets in deze stille streken. Mensen komen uit huis en als je een vraag hebt ben je al snel omringd door het halve dorp(10 man en een paardenkop). Iedereen wil graag helpen en drankjes en hapjes worden aangeboden. Prachtig.


In capelle biron komen we na zoeken en verwijzen bij particulieren met paarden. Ook hier worden we als vanzelfsprekend welkom geheten. De paarden krijgen hun weide en wij een plek voor de tent en drinken we samen een biertje. De volgende morgen biedt de familie ons ontbijt aan. Het kan niet op en van betalen wil men absoluut niets weten.
Ik ben aangenaam verrast, want zo ken ik de Fransen helemaal niet. Ik vond ze altijd stug en afstandelijk. Een tikkeltje arrogant zelfs. Niets van dit alles. Dit is toch allemaal heel gastvrij, hartelijk en behulpzaam. De rest van de reis zal bevestigen dat dit geen incidenten zijn.
Volgende doel is Monpazier en de route gaat door hoofdzakelijk bos. De paden zijn ruw en vooral veel kleine steentjes. Niet te vergelijken met onze heerlijke zandpaden, Ik vind het trouwens een saai bos.Geef mij maar wat uitzicht.
Monpazier is een mooi oud vestingstadje met een prachtig binnenplein omringd door terrasjes en overkapte winkelgalerijen, waar wij met onze paarden dwars doorheen banjeren en pal voor een terrasje stilhouden om de weg te vragen.
Hans spreekt de hele menigte toe met de vraag voor overnachting. Nou, dit is de manier om een dorp stil te krijgen.We komen uit bij een gîte a la ferme. Een oude zooi met een prachtig klassiek appartement voor gasten. Ook hier weer een grote wei voor onze vrienden. De gastvrouw en -heer drinken wat met ons en de volgende ochtend ook weer gezamelijk ontbijt.

Inmiddels zijn we een week onderweg. en een dagelijks ritme en automatisme ontwikkelen zich. Rond 07.00 staan we op, gaan ontbijten, tent afbreken, tassen inpakken, paarden verzorgen en opzadelen. Al met al ben je daar al gauw een kleine 2 uur mee bezig. Tassen inpakken luistert nauw. Alles moet een vaste plek krijgen en het gewicht moet goed verdeeld zijn. Vervolgens moet alles goed op het paard liggen zonder dat het verschuift In het begin is het even zoeken en bijstellen. Ik heb een complete Ortlieb uitrusting en daar kan ik goed mee uit de voeten. In combinatie met mijn westernzadel zit alles als een huis en kun je er zelfs mee in galop.
`s Morgens rijden we 2 uur(alleen maar stappen), lopen vervolgens een uur mee en daarna een pauze van een uur, waarbij we de paarden helemaal afzadelen.

`s Middags rijden we weer zo`n 2 à 3 uur. Als de paarden tekenen van vermoeidheid vertonen, of het terrein is zwaar, lopen we weer mee. Op zo`n manier komen we op een gemiddelde van 25 km per dag. Zo af en toe maken we dagen van 35 km.

Na 3 weken gaan we de Correze in. Dit departement is het meest dunbevolkte gebied wat we passeren. We hebben ons voorbereid met extra noodrantsoen. Het gebied is hoofdzakelijk volgen van landwegen omdat in dit departement de organisatie van ruiterpaden niet goed is en de kaarten onbetrouwbaar zijn.
Het is een drukkende dag en een tikkeltje sloom slenteren we de dag door. In het begin van de middag krijgen we nog een zware klim over een rulpad en dikke keien. Omdat we geen adres als doel hebben, beginnen we rond 15.00 uur al rond te kijken. Al gauw hebben we een aantal weides op het oog. Na overleg met de betreffende boer is het weer geen probleem. Nadat we geïnstalleerd zijn, barst er een gigantisch onweer los. De boer komt ons binnen halen en in een kale keuken met zeil op tafel en TL aan het plafond doen de wijn en een doos koekjes hun best om de narigheid buiten te vergeten. Als het buiten rustiger is kruipen we in de tent, waar het onweer al snel weer losbarst. Dit houdt een paar uur aan en niet echt lekker om zo in de tent te liggen. Af en toe gluur ik eens naar buiten om de paarden te checken. Die staan rustig met de kont in de storm tegen elkaar aan en trekken zich van het gedonder niet veel aan. Toch zit het me niet helemaal lekker. Stel je voor dat ze door de bliksem getroffen worden. Afkloppen maar. ’s Morgens willen we vroeg op pad, maar de boer nodigt ons uit voor een ontbijt. We kunnen niet weigeren.

Een boerenontbijt is wel andere koek dan het franse stokbroodje met jam. Een tafel vol met kaas, diverse soorten eigen gemaakte paté, eigen gerookte ham, een fors brood en een grote fles wijn uit eigen wijngaard. De oudste zoon en diens vrouw zijn ook aanwezig. We zijn wat huiverig voor de wijn, maar pa boer noemt het een petit vin en zoon boer gaat voor een petit canon. M.a.w het is maar een licht wijntje. Ja jeetje, wat nou te doen. Eentje dan maar. Desnoods binden we ons zelf aan de paarden vast.
handig



We moeten zelf met een klein mes een stuk brood afsnijden wat niet echt gaat. Pa boer en zoon halen uit hun zak een knipmes en met 2 vaardige, snelle bewegingen snijden ze mooie puntjes brood af. Er wordt niet veel gepraat. De aandacht ligt bij het eten. De vrouwen staan eromheen en doen niet mee. Dit is mannenwerk. Na het ontbijt gaat het weer regenen en gaan we in de schuur wachten tot het droog is. Tijdens een opklaring vertrekken we dan toch. We gaan door een bos en al snel wordt het pad smaller, steiler en glibberiger van de regen. Het is te gevaarlijk om te blijven zitten en we gaan te voet verder. We lopen vast op een omgewaaide boom. We kunnen niet verder en moeten de hele weg weer terug. Tot overmaat van ramp begint het weer geweldig te regenen en verandert het pad in een oogwenk in een stroom modder. Het is nu echt oppassen geblazen op een pad van 50 cm breed met aan de ene kant een steile helling naar beneden. Met veel geglibber redden we het en keren we weer terug naar de boerderij. We krijgen een oude woonkamer aangeboden, die nu in gebruik is als werkkamer waar de dames paté, jam, groeten etc.etc. prepareren. Er is een inmens grote openhaard aanwezig waarin hammen gerookt worden.
Deze worden aan de kant geschoven en het vuur wordt opgepookt. De kamer hangt vol met allerlei oude gebruiksvoorwerpen. Prachtig, je waant je terug in de tijd. Als ik heel voorzichtig opper om te betalen voor ons verblijf, wordt dit met een verontwaardigde blik en een resoluut ”oh,la,la” van de hand gewezen. Een half uur later komt de familie 6 man sterk met van alles aandragen. Brood, kaas, een grote omelet, paté`s etc. etc. We worden hier even gigantisch in de watten gelegd.
De mensen kijken apetrots en vinden het leuk om ons te verwennen.
We krijgen een beter beeld van het leven hier op het platteland. Deze buurtgemeenschap bestaat naast de boerderij uit nog 5 huizen. Ze worden allemaal bewoond door familieleden. In het ouderlijk huis wonen ouders en oudste zoon met gezin, wat hier trouwens heel gebruikelijk is. Qua voeding is men bijna geheel selfsupporting. Patés kaas wijn etc. en allerlei groenten worden gewekt, gerookt gebotteld. Wat teveel is wordt verkocht. Dit is hoofdzakelijk werk van de vrouwen. Ook al het veevoeder wordt verbouwd. Maïs, graan, biet.etc.etc.
Dit was een adres om nooit te vergeten. De Correze is een mooi gebied. Het is minder steil allemaal en in dit jaargetijde nog prachtig groen. Het laatste geldt trouwens voor alle departementen en daardoor plenty voedsel voor onze paarden.

Op 4 juni arriveren we in Guipy, in het departement Nièvre, waar we onderdak vinden op domaine d’Ainay; een prachtig gerestaureerd wijnkasteel dat nu dienst doet als camping a la ferme met veel ruimte voor paarden. We zijn inmiddels alweer zo`n twee maanden onderweg en een kleine duizend kilometer verder Het moment van afsluiting nadert: Vézelay ligt op een paar dagen te gaan en dat leek ons een mooie plaats om onze tocht te beëindigen. Buck is echter weer helemaal door zijn ijzers heen en ik wil er voor die paar dagen geen nieuwe meer onderzetten. Dat bepaalt dat we hier stoppen. Het maakt ook niet zo veel uit waar we dit doen, we hebben onszelf geen einddoel opgelegd.

Ik kan terug kijken op een uniek avontuur en heb zeer genoten van alle gastvrijheid en vriendelijkheid, die er als een rode draad door heen liep. Trots ben ik op mijn naatje Buck, want die heeft zonder blessures geheel voldaan aan wat er van hem verwacht werd..



Info
Een uitgebreid verslag met plan, voorbereiding , praktische kanten en natuurlijk de reis is te lezen op; www.buckenroute.blogspot.com


Paul van Rooijen