Rancho "Los paisanos criollos"

Dit is de criolloranch van Marcos Ferrarotti vlakbij het dorpje Beuerberg in Duitsland. Het ligt ongeveer 45 km. ten zuiden van Munchen en niet ver van het bekende ski-oord Garmisch Partenkirchen in de Duitse Alpen. Marcos is Argentijn, woont hier al zo`n 25 jaar en heeft hier zijn eigen bedrijf in bedrijfswasmachines, die hij door heel west europa installeerd. Marcos woont niet op de farm maar heeft 2 appartementen in het dorp. Het ene gebruikt ie als kantoor en in het andere woont ie samen met zijn vrouw Elba en zoontje Gringo.
Op uitnodiging van Marcos ben ik hier pas een weekend geweest. De uitnodiging ligt er al een tijdje, maar door de afstand van 850km. komt dat er telkens niet van. Zoals met veel dingen; Je moet het gewoon doen en dan valt het altijd wel mee. Ook nu ben ik blij dat er geweest ben.
Marcos heb ik 2 jaar geleden ontmoet in Cuxhaven(noord Duitsland). We zijn daar toen, met nog wat anderen, een aantal dagen met elkaar opgetrokken, uiteraard met paarden, en aansluitend was Marcos ook hier in Nederland bij de criollodagen van Jan de Koning en Rick Woudenberg. Sinds die tijd heb ik nog regelmatig contact met Marcos. Hij is een gezellige vent die met passie praat over Criollos en, als rechtgeaarde Argentijn, ook zijn mond vol heeft over vrouwen.
Ook Marcos is met paarden opgegroeid. Hij kan zich niet herinneren wanneer de eerste zit op een paard was. Gewoon, heel jong en waarschijnlijk bij pa voorop. Sinds een jaar of vijf importeert en verkoopt hij Criollos/Mestizos in Duitsland.
Momenteel heeft hij ongeveer 40 paarden lopen op de rancho en zijn er nog 10 onderweg. Enkele polopaarden, wat rasechte Criollos en voor de rest Mestizos, waaronder een tropilla van ik dacht 15 paarden. De rancho bestaat uit een aantal weilanden, paddocks, een stuk bos en een kleine rijbak. Naar mijn ruwe schatting zo`n 6 ha groot, licht glooiend terrein met uitzicht op de met sneeuwbedekte toppen van de Alpen.
Op het terrein staat een houten hut, met veranda. Deze is gezellig ingericht met Argentijnse paardenspullen. Veel mooie handgemaakte hoofdstellen, de bekende zweepjes en allerlei andere gebruiksvoorwerpen. Een houtkachel staat te knetteren in een hoek. Dat is wel nodig, want het is tamelijk fris buiten. Op de veranda staat een grote tafel en daarlangs wat banken met daarop schapenvachten. Aan de muur liggen, op wat steunen, een paar zadels. Voor de veranda staat altijd wel een paard opgezadeld en klaar voor gebruik; Want lopen doen we hier niet, zegt Marcos. Volgens mij gaat ie nog het liefst te paard naar de wc.
Kortom, de sfeer is goed.
Er staat nog een houten gebouw waarin ongeveer 10 boxen zijn en een grote overdekte ruimte, waar de paarden kunnen schuilen voor de weersomstandigheden. Verder is er nog een opslagschuur.
De tropilla staat afgezonderd van de andere paarden, momenteel op een aparte grote paddock, waar ook beschutting voor ze is. De weilanden liggen er nog wat grauw bij en moeten zichtbaar herstellen van een strenge winter. De natuur ligt hier duidelijk nog wat achter op ons. De paarden zien er ook net zo`n beetje uit als de weides. Dat komt ook wel omdat ze in de rui zijn. Ze zijn behoorlijk vermagert en bij velen zijn de ribben goed zichtbaar. Nou is dat niet zo erg, dat herstelt zich weer snel, want verder zijn ze gezond. Het is hier `s winters zo rond de -20 graden gemiddeld en volgens Marcos maken ze weinig gebruik van hun schuilplaats. De dierenbescherming is een keer komen kijken na een klacht van mensen. Marcos is daar vrij nuchter in; Ze kunnen binnenstaan, maar dat doen ze bijna niet en ik weet ook niet waarom ze dat niet doen, zegt ie dan en de dierenbescherming kan niets schadelijks ontdekken. Men is het alleen niet gewend. `s Zomers staan ze er veel meer in en zoeken ze bescherming tegen de zon.
Ik ben Vrijdag tegen het eind van de middag gearriveerd en ga na een lange autorit, een paar uur
gezelligheid en een pizza vroeg naar bed, want ik ben behoorlijk gaar. Zaterdag gaan we er weer fris tegen aan.

De Zaterdag beginnen we de dag met een ontbijt bij de lokale bakker. Er staan 3 tafeltjes in een klein zaakje, waar iedereen elkaar kent. Je kunt er een kop koffie en heerlijke broodjes krijgen, geserveerd door een meid met een goed voorkomen!(woorden van M.).
Als je 40 paarden hebt lopen valt er genoeg te doen. Daar Marcos doordeweeks ook z`n werkzaamheden heeft, moet het grote werk in het weekend gebeuren. We gaan dus eerst de paddocks strontvrij maken en nieuwe hooirollen plaatsen. Paarden eruit, paarden erin. Ik vind dit allemaal wel leuk werk. Als je dit vervelend vindt, moet je volgens mij ook niet aan paarden beginnen. De paarden terug gaat niet helemaal vlekkeloos
Marcos heeft een paar paarden uit de tropilla in de andere groep heeft gezet, met als doel ze wat los te weken van de tropilla. Deze willen nu niet terug. Dat is de pest van een tropilla. Ze klitten erg aan elkaar.
Marcos gebruikt voor het drijven het liefst een kleine criollo die hij momenteel heeft lopen. Het beestje is maar 1,32 groot, maar is multifuntioneel. Gisteren reed er een klein meisje op en nu gebruikt ie `m voor het grove werk. De paarden hebben goed respect voor de pony en gaan vlot aan de kant. Marcos geeft nog een extra demonstratie weg. Hij pakt 2 grote criollos en bindt die aan het zadel van de pony en galoppeert hiermee over de weg,die voor de ranch loopt, tussen het verkeer door. De automobilisten zijn hier niet helemaal gelukkig mee, maar dat vindt Marcos juist leuk. Het kleine paardje en het kleine mannetje zie je bijna niet terug achter die grotere paarden. Als afsluiter rijdt ie het beestje nog even de veranda op om het meubilair recht te zetten.


Marcos heeft mooie paarden lopen. Deze paarden komen ook met de boot, maar het grote verschil is dat hij ze zelf in Argentinie uitzoekt. Hij komt hier nog regelmatig. De meeste paarden komen van een bevriende estancia, waar de paarden geboren en getraind zijn. Ze hebben er ook allemaal gewerkt en is de geschiedenis van deze paarden bekend. Ik heb de dossiers van de paarden gezien. Hierin staat vermeld; de geboortedatum, afstamming, wat voor werk ze gedaan hebben, door wie ze gereden zijn en wat er evt. daarna mee gebeurt is. Bijv; 1 paard had 2 jaar koeien gedreven en vervolgens is het zoontje van de patron er nog een jaar heen en weer mee naar school geweest. Er zijn foto`s(ook actiefoto`s) vanuit Argentinie aanwezig. Van sommige zelfs een filmpje. Volgens Marcos zijn het allemaal goed getrainde, gezonde, kwaliteitspaarden. Zo`n training duurt een half jaar. De gauchos die daar werken, willen alleen maar goede paarden. Het is hun gereedschap, dus daar moeten geen mankementen aan zitten. Het verschilt nog wel; de ene of de andere estancia en training. Dit zijn bijna allemaal Mestizos.
Criollos of Mestizos, Marcos maakt daar ook niet zo`n onderscheid in. Een goed paard is een goed paard en bij beiden heb je goede en slechte en waarom zou je voor een slechte kiezen, als je voor hetzelfde geld een goede kan krijgen. De prijzen van de paarden zijn bij Marcos vanaf zo`n € 6.000,-. Volgens hem bepaalt de kwaliteit zijn prijs.
We bespreken samen ook de mogelijkheden om zijn paarden in Nederland te verkopen. Er is een grote kans dat er binnenkort bij mij in Hoogland een paar van zijn paarden voor de verkoop gestationeerd worden.

TROPILLA


Nou ben ik natuurlijk niet helemaal naar zuid Duitsland gereden om stront te scheppen. Kan ik thuis ook wel. Ik wil ook rijden en ik kom ook hiermee ruim aan mijn trekken. We zouden samen de hele middag gaan rijden, maar Marcos krijgt plotseling visite en ga ik alvast wat paarden uit proberen op het terrein. Marcos is allang blij als er wat gereden wordt, zodat de paarden een beetje aan het werk blijven, want 40 paarden afrijden in je uppie is niet te doen.
Het is kicken geblazen. De paarden zijn allemaal fris en willen wel, maar luisteren perfect naar de commando`s. Dus geen probleem. Ze zijn uiterst wendbaar en springen heel makkelijk in een andere galop en staan vlot stil. De praktische handelingen, zoals een hekje openen, gaat ook goed. Dat is dus heerlijk rijden. Dat ken ik niet van mijn Buck. Nou, is die natuurlijk allang geen gauchopaard meer(als ie het ooit geweest is) en gaat al jaren alleen maar kilometers rechtuit en af en toe is links-of rechtsaf. Als ie dat werk vroeger ook gedaan heeft is hij dat dus even kwijt. Als ik nu met hem in galop ga slalommen, breekt hij alle vier zijn benen. Hij heeft andere kwaliteiten, zal ik maar zeggen. Alhoewel ik de laatste tijd wel met hem oefen om hekken open en dicht te maken en hij dit, na een paar keer flink tegensputteren, ook leuk gaat vinden en de hekken nu zelf opzoekt en ze er bijkans vanzelf uitloopt. Het kan dus nog wel.
Als de visite ook een paard heeft gaan we nog even barrelracen. Op een groot terrein staan wat staken opgesteld, waar we doorheen slalommen. Dikke schik allemaal. Het kleine criollootje wint met overmacht.






Als de visite weg is gaan Marcos en ik nog samen op pad richting Starnberger See. We moeten even een stukje langs de weg en het paard waar ik nu op zit, kijkt nog met zeer veel wantrouwen naar allerlei dingen langs de weg en maakt nog royale bochten langs de putdeksels. Hij komt vandaag voor het eerst van het terrein af, zegt Marcos. Ja, dat moet ook een keer gebeuren. Na 5 putdeksels en even flink snuiven worden de bochtjes al minder en op de terugweg loopt ie er gewoon overheen, alsof hij niet anders gewend is. We gaan bergachtig terrein in met paden van alleen maar steenslag. Alles op de blote voeten en daar hebben ze toch ook wel last van. Op z`n Marcos gaat bijna de hele rit van ruim 2 uur in galop. Alleen bergje af gaat stapvoets. Daarna klinkt het “vamos”. Mijn paardje heeft een vlakke galop en dan kun je dat ook makkelijk lang uitzitten.
De Starnberger See is een schitterend meer, met prachtig uitzicht op de Alpen. Het is een beetje nevelig, dus is alles niet even scherp en helder. Jammer. Het zomerseizoen is nog niet begonnen en kunnen we dus even pootje baden.
Op de terugweg komen we een verdwaalde mountainbiker tegen. Daar de weg moeilijk uit te leggen is, nodigt Marcos hem uit om ons te volgen. `We zullen langzaam rijden`, zegt ie. In de praktijk is dat dus een iets langzamere galop. De man sterft duizend doden en moet diep in zijn conditie buidel tasten. Bergje af kan ie ons weer inhalen, maar zo gauw het weer enigszins vlak is klinkt het `vamos` weer. Na een aantal km. vraag ik toch een beetje bezorgt aan de man of het wel gaat. `Dieser pferden sind drogiert` komt er nog een beetje piepend uit de man. Marcos kijkt heel verbaasd, dat de man het zo moeilijk heeft. Hij heeft, denk ik, zelf nog nooit op een fiets gezeten.
Gelukkig voor de man, scheiden onze wegen bijna.
We moeten een beetje opschieten, want om 18.00 staan er mensen te wachten die kennis willen maken met de criollos. Het laatste stuk galopperen we ook gewoon over de weg met de auto`s mee. Twee jonge mensen staan al te wachten en krijgen een uitgebreide rondleiding en mogen een proefrit maken. Marcos vraagt of ik dat wil doen, want dan gaat hij even iets anders doen. Na een half uur heeft hij alweer een ander paard gepakt,sluit zich bij ons aan en doet weer enthousiast mee.

Om 20.00 zijn we klaar en ga ik met de familie Ferrarotti nog een hap eten. Voordat we naar bed gaan neem ik al afscheid van hen, omdat ik de volgende dag om 08.00 al vertrek richting Nederland.
Op de route naar huis woont, na zo`n 50km, Angelika met haar criollo. Haar ken ik van een ander criolloweekend in Duitsland. Ik ga bij haar nog ontbijten en koffie drinken, voordat ik weer een hele dag achter het stuur moet. Ook Angelika laat mij nog even op haar paard rijden. Het contrast tussen het luxe, enigszins gedomesticeerde, inmiddels met 2 handen gereden paard en de werkpaarden van Marcos is voor mij nu direct waarneembaar. Bij de eerste is, naar mijn gevoel, het vuur een beetje gedoofd en doet het paard plichtmatig z`n nummertje, terwijl bij de tweede de werklust en fitheid er afspringen. Het kan natuurlijk toeval zijn. Het is tenslotte Zondagmorgen en nog redelijk vroeg.

Het was een intensief, maar leuk, gezelllig en vooral ook leerzaam weekend. Van een man als Marcos kun je een hoop leren. Hij legt je graag dingen uit en geeft aanwijzingen. Natuurlijk is het ook leuk om, relatief dicht bij huis, in de Argentijnse paardenkeuken te kijken. Bij ons in het westen wordt er kritisch en nogal eens veroordelend naar de Argentijnse wijze gekeken. Van mij mag het af en toe ook een tikkeltje minder, maar vooral de nuchtere kijk naar paarden heeft een hoop goede kanten. Een paard kan hier, naast z`n werk, ook nog paard zijn. Het staat daar veel dichter bij de natuur en kan daar nog leven in zijn eigen sociale wereld. Niks geen gedomesticeerde paarden daar aan de overkant. Het maakt de paarden zoals wij ze waarderen en graag zien en de mond vol van hebben. Je kunt eindeloos discussies houden over goed of slecht. Zoals wij hier in het westen met paarden omgaan is net zo discutabel. Van alles het goede er uitpikken, is het mooiste, maar ja, wat is het goede!





* het websiteadres van rancho los `paisanos criollos` is;
http://www.rancho-los-paisanos-criollos.de/
- Marcos geeft ook trainingen in Gauchorijden.



Paul

Kootwijkerbroek

Criolloweekend september 2008.

Aanwezigen;
Mathilda, Dennis, Alexandra, Maaike, Daniel, Suus, Raph, Connie, Jack, Monique, Brenda, Hans, Joost, Paul, Wil, Jose, Leo, Mariska, Karsten, Henk, Yessica, Ton, Sanne, Nataschja, Toon, Marlies, Astrid, Marion, Jolanda, Tommie, Sascha, Irwin, Rita, Willy, Laura, Frauke, Karien, Frank, Birgit, Arthur, Rick, Ellen, Jan en vrouw, Rufino en de 4 koninkjes.








‘Dop Heets Del’in Kootwijkerbroek,heet de locatie deze keer. Wat het betekent, ben ik nog steeds niet achter. Wel dat die naam voor iedereen een tongbreker is en rimpels in het voorhoofd oplevert. De locatie heeft wel plaats voor een grote groep; 25 boxen + een bunder wei, een binnen- en een buitenbak en een paard kan er geen kwaad doen. Daar moet toch een Criolloweekend te houden zijn.
Het grenst aan een heel mooi gedeelte van de Veluwe. Het Kootwijkerzand is de grootste zandverstuiving van europa. Het aangrenzende duinengebied is heuvelachtig en begroeid met mooie naaldbossen. Verder heb je enorme heidevlaktes met schaapskuddes, Oude loofbossen met grote eiken. Kortom een zeer uitgestrekt en gevarieerd gebied met ook veel grof wild(zwijnen, edelherten). Je kunt hier eindeloos ver paardrijden over uitstekende paden.


Op vrijdag gingen om 14.00 de poorten voor ons open en was ik er al om buiten die poorten grote borden, met daarop ‘çriollos en richtingspijlen’ neer te zetten, omdat de juf van de TomTom je er anders voorbij stuurt.
Ton was er het eerste, zonder overigens het bord gezien te hebben. Ton wil altijd wel komen, maar is het ook altijd afwachten of ie het haalt, omdat zijn paard daar vaak anders over denkt.
Vandaag had Ton wsl. een nieuwe list bedacht, want zijn paard liep de rest van het weekend behoorlijk om zich heen te schoppen om die frustratie kwijt te raken.
In plaats van Buck had ik een trailer vol boomstammen voor de Argentijnse BBQ van zaterdag en een auto vol met drank en andere belangrijke zaken om het weekend door te komen. Rick zou voor een schaap, een koe en een Argentijn zorgen. Wat moet ik verder nog doen, vroeg ik hem. `Veel hout, heel veel hout`, was de duidelijke boodschap vanuit Italie. Ik moest dus nog een keer op en neer naar huis om Buck op te halen.
Om 16.00 had ik mijn zaakje rond en begon de parkeerplaats al aardig vol te stromen. De eerste regenbuien hadden zich inmiddels ook al aangemeld, dus de meeste mensen vermaakten zich binnen in de hal of boven in de groepsruimte. Rond de hooibalen vormde zich al snel een hangplek voor oudere jongeren met pijpjes bier in de hand. Een aantal enthousiastelingen waren al met een buitenrit bezig.
Rond 17.00 stond er soep met broodjes op programma. Jose had die soep `s middags ter plekke klaargemaakt en om aan de smaak toch dat extra beetje criolloaroma mee te geven, had ze een paar oude hoefijzers een uurtje mee laten trekken.
Een heerlijk soepje.
Vervolgens trotseerden zo`n 15 mannen/vrouwen de regen voor een buitenrit. De hanggroep bleef liever hangen waar ze hingen.
Net voor donker waren we weer terug. Ik had gehoopt/verwacht dat we,zo tegen zonsondergang,wel wat zwijnen en edelherten zouden ontmoeten, maar helaas. Wsl. maakten we met zo`n grote groep toch wel wat te veel herrie en waren de zwijnen inmiddels de Duitse grens al wel over getrokken. Er is het laatste jaar behoorlijk op ze gejaagd en daardoor zijn ze extra op hun hoede.
Bij terugkomst was de hanggroep veranderd in een liggroep en produceerde steeds meer herrie. Volgens mij zag ik Connie ook ergens uit het hooi steken.
`s Avonds ging het bier in het rond en was het gezellig en werd het redelijk laat voordat we, ouderwets, de slaapzalen opzochten.
De liggroep beneden was inmiddels over gegaan in lalgroep en raakte al aardig door het hooi heen. Mariska kwam daardoor, met rode koontjes, ook weer boven het maaiveld uit.





Zaterdag

Deze dag wou maar niet op gang komen. Als je op wat hoofden zou kloppen, zou het geluid van hout geklonken hebben.
Er druppelden nog steeds mensen voor het weekend binnen.
Een groepje Brabant(Sterksel) was alvast het bos ingetrokken. In de hal liet Henk z`n kunsten met pijl en boog zien en mochten we ook de roos proberen te raken.
Langzaam kwam er een groep van 8 horseballspelers tot stand en toen die eenmaal op stoom was, was het tijd voor de lunch.

Met een grote groep(25) gingen we vervolgens die lunch weer wegrijden. Het groepje uit Sterksel en onze Duitse/limburgers waren nog niet toe aan een grote groep en trokken hun eigen plan voor die middag.
De weergoden waren in een goede bui en met een heerlijk zonnetje trok er een bonte stoet van Criollos en hun even bonte mengeling van berijders over de Bosberg naar de Stroese heide, vervolgens naar het Kootwijkerveld, het Kruiselt over steken naar de Kootwijkerduinen, de Regelbergen links laten liggen, om vervolgens via de achterse steenberg naar de voorste steenberg te gaan.Hoog Buurloo rechts en radio Kootwijk links, over de burehul en langs de Koefles, via de Dikke Bart het Kootwijkerzand oversteken. Dan bij de duinweg door het hek en voor de begraafplaats de houtsagerweg nemen om dan bij het Hilletje, in kootwijk, een dik verdient pilsje te nemen. Daar tussenin ergens nog een ijsje scoren
Dat was zo`n beetje het programma voor die middag. Dat ijsje mislukte, waardoor het biertje extra lekker smaakte.
Nou valt het voor 2 paarden/mensen al niet mee om een gelijk tempo te rijden, dus is het voor een grote groep al een haast onmogelijke opgaaf. Waar de een graag rustig wil stappen met af en toe een drafje of galopje, heb je aan de andere kant de gaanders. Het type; gas op de plank. Heb je er dan ook nog een paar ongeleide projectielen bij, ontstaat er een langgerekt lint en ligt het veld binnen een mum van tijd een km. uit elkaar. De eerste 2.30 uur lukt het de gaanders nog netjes om de stappers op te wachten en gezamenlijk weer door te gaan. Na nog een `gas`explosie (waarbij Birgit in aanraking komt met een paal, uit het zadel vliegt, gelukkig met de schrik vrij komt en arme Frank de remvoeringen van zijn Quarter opbrandt en niet meer te remmen is), slaat de groep dan toch uit elkaar en ontstaan er diverse kleine groepjes, die niet meer te bundelen zijn en hun eigen weg verder moeten zoeken. Dankzij het GPS tijdperk vinden die hun eigen weg terug naar DHD.
Omdat Laura, met handpaard, en Maaike en Daniel al het eerste uur een kortere route namen en Mathilda en Mariska even later ook(dachten ze) voor een kortere versie kozen, kwamen we met 15 man/vrouw bij het Hilletje aan voor ons biertje. Sissende geluiden zijn hoorbaar bij het naar binnen slaan.
Vervolgens is het nog een uurtje te gaan naar DHD. Met een aantal zoeken we, vlakbij DHD, nog een meertje op om de paarden wat verkoeling te bezorgen en omdat het gewoon leuk is om door het water te banjeren. Ik was met Buck op een eilandje geklommen om dit alles eens goed met de camera vast te leggen. Voor de `vaste hand` was ik afgestapt. Buck had lekker gras gezien aan de overkant en was alvast vooruit naar de overkant gebaad. Stond ik dus met mijn cameraatje op zo`n lullig eilandje. Met wat tegenzin van Buck en onhandigheid van mij ontsnapte ik, na 3 pogingen, ternauwernood aan een nat pak.
Bij terugkomst op DHD lag het schaap, aangestuurd door Rufino (Argentijn uit London) en Jan (Hollander uit Oirschot), al te bruinen op de grill. Ook de koe lag in de startblokken. Rick en Ellen hebben zich intussen ook gemeld. Na wat gesleep van tafels en stoelen van boven naar beneden, kan het eetfestijn beginnen.
Ik besef dat ik nu de vegetariers pijn doe.Ik heb heerlijk vlees gegeten deze avond en vele anderen met mij. Het was weer een gezellige avond en rond het houtvuur ging een select gezelschap nog tot in de kleine uurtjes door. Of Henk daar in zijn tent ook zo blij mee was weet ik niet.










Zondag

Na het ontbijt veel huishoudelijke en administratieve dingen regelen en bewaken om vervolgens volgens plan om 10.00 te vertrekken voor de gezamelijke buitenrit.
10.00 was het streven, omdat we bijtijds die middag weer terug wilden zijn. Als je dan daadwerkelijk, met zo`n grote groep, klaar staat om 10.30 is dan mooi. En dat deed het.
Ook vandaag nog wat extra dagjesmensen. De 4 Koningen uit Dronten en Willy en Rita uit Belgie. Op de laatsten moesten we nog even wachten en als ze van zover komen, wacht je daar natuurlijk op. Ze nemen ook nog een extra paard mee voor Jolanda, zodat die ook mee kan en moeten zonder pauze en koffie hush, hush het paard op. Klasse van hun en stom van ons dat we niet even wat meer tijd hebben genomen. Dat kwartiertje had er ook nog wel bij gekund
Die dag gaan er 41 paarden op pad. 36 Criollos, 2 Quarters, 2 kwpn-er en een eigenzinnige Fjord. Na deze groep volgen nog 2 verlate Criollos. Een ongekend aantal dus.
Rufino liep nog wat verdwaasd rond over het terrein. Zoveel criollos had ie nog nooit gezien! Hij had de avond ervoor vreselijk zijn best gedaan met het schaap en daarna is ie de strijd met een fles rose aangegaan om vervolgens ergens met z`n kleren aan op een hoog bed te belanden. Volgens Raph had hij last van een jetlag, maar volgens mij was hij nog niet eens geland en verkeerde die nog in zweefstand. Dat Rufino nog wel andere kwaliteiten in huis heeft is te zien op http://www.chelseapolo.tv/ . Daar laat hij zien ook aardig met een polostick overweg te kunnen.













Daar ons leven bestaat uit eten, drinken en paardrijden, was ons doel die dag; Lunchen bij de schaapskooi op de Hoog Buurloose heide, bezorgd en geserveerd door Dennis en zijn charmante, doch geblesseerde assistente Astrid. Dit keer laten we de schapen met rust en worden het ordinaire broodjes en een glas melk.
Het werd wederom een mooie, rustige tocht door het begroeide duinengebied van Kootwijkerzand Door de kronkelende paden en wat hoogteverschillen, kon je de lange sliert Criollos mooi volgen. Jammer dat het wat miezerde van de regen en jammer dat Yessica, Henk en Sanne halverwege alweer om moeten keren, omdat dat moest. Daniel en Maaike waren al eerder omgedraaid, omdat die nou eenmaal niet langer dan 2 uur rijden
Rond 12.30 arriveren we bij de schaapskooi en komt Dennis ook net aanrijden. Strakke planning.
Hoe mooi had het geweest om daar lekker onderuit, met een zonnetje op je kop te zitten, genietend van het vergezicht over de grote heidevlakte met in de verte een schaapskudde, het geluid van de koekoek en de Leeuwerik op de achtergrond, een valkje biddend aan het zwerk en dan lekker happen in een krokant broodje, belegd met jong belegen Beemsterkaas en zippen aan een glaasje half volle, verse Campina melk, op de juiste temperatuur geserveerd(een lekker wijntje mag natuurlijk ook), een goed gesprek en je staat nooit meer op.
Nu was het: hap, slok en wegwezen, want het was nat en guur. Het valt niet mee.
Op de terugweg nog een keer over het kootwijkerzand, omdat het zo mooi is, en rond 15.30 waren we weer terug op DHD.
Voor bijna iedereen betekend dit inpakken, afscheid nemen en wegwezen.
Alweer een Criolloweekend zit er op.
Niet voor Monique, Brenda, Ton, Karsten en mij. We gaan nog een dagje door. Rufino is nog bezig met landen en blijft ook nog een nachtje slapen. We gaan `s avonds in Harskamp gezellig uit eten. Ook de andere aanwezige groep van 5 vrouwen is nog op DHD aanwezig en in de hal aan het rijden. Brenda demonstreert ze nog even achteloos en zonder zadel, dat Criollos ook kunnen spinnen. En dan bedoel ik niet die poezengeluiden. Mooi gezicht hoe soepel en ogenschijnlijk makkelijk dat gaat. Weer een puntje gescoord door Brenda en de Criollos.

Maandag

Vandaag was het plan om te verhuizen naar het nationaalpark `de hoge veluwe`. Ton voorzag echter allerlei trailerproblemen en zag zich straks al bij dat park staan met een onwillig paard.
Dus als zijn paard er de eerste keer inloopt, gaat ie er thuis pas weer uit. Geen slecht plan. Het maakt ons niet zoveel uit. Omdat er die dag geen nieuwe gasten zijn op DHD, mogen we daar de rest van de dag blijven en gaan we hier nog een dag rijden.. Er zijn nog gedeeltes waar we het weekend niet geweest zijn en het nationaal park loopt niet weg.
`s Morgensvroeg ziet het weer er niet best uit en we twijfelen een beetje. Gelukkig klaart het toch wat op en gaan we opzadelen. Het paard van Ton blijkt erg gevoelig op z`n rug. Zeer wsl. spierpijn na zo`n weekend. Ton gaat naar huis en met de trailer voor de staldeur, is Ton z`n paard weer te slim af, want hij loopt er zo in. Gauw de klep dicht voor ie zich weer bedenkt. We helpen Rufino nog even het grillrooster in z`n auto leggen en nemen afscheid van elkaar.
Met z`n viertjes rijden we nog een keer de Veluwe op en gaan naar het noordelijke gedeelte onder de A1 door.
De meisjes Monique en Brenda zijn van het type `gaanders`. Regelmatig komt de vraag; zullen we nog even draven? En als Monique met haar reus gaat draven, moet de rest vol in galop om die grote stappen bij te houden. Ik rij dan ook regelmatig mijn eigen tempo. Dus het tempo wat het lekkerste zit. Dat harde draven en licht rijden vind ik sowieso niks. Buck ook niet trouwens. Dat is typisch iets van vrouwen, volgens mij.
We hebben het nog heerlijk naar ons zin daar en de Veluwe is helemaal voor ons alleen.
Rond 15.00 zijn we terug en ook wij gaan onze spullen inpakken en werken de laatste restanten van een Criolloweekend weg.

Zie de video; http://www.youtube.com/user/hogematen#p/u/4/Wv3RGGVpfak





Paul